به یک نگاه

نويسنده :بهار

تاريخ: سه شنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۹۲ ساعت: 17:48

هوا گرم است و گرمایش آزاردهنده روی پوست می نشیند و روی تیره پشت راه می افتد و همه وجود آدم از سر تا پا در بخاری گردآلود غرق می شود. ترافیک سنگین است و با چشمهایم به دنبال مفری ، خیابان فرعی و کوچه تنگی می گردم تا مرا از این همهمه تمام نشدنی خلاص کند . اولین ماشین که می پیچد من هم دنبالش راه می افتم . تا به حال از این مسیر نیامده ام . کوچه هایی قدیمی و پیچ در پیچ و درختانی بلند و بته های یاس که روی دیوارها یله داده اند . حوالی ظهر است و پنجره های خانه ها باز و عطر غذاهای خانگی توی هوا یک جور صمیمیت می پاشاند . نبش کوچه ترمز می کنم تا ماشین روبرو بتواند پارک کند و بعد من رد شوم . سیمای زنی جوان در پنجره خانه مجاور قاب شده . پرده های سپید تور را کنار زده و پشت میز کوچکی نشسته که رویش رومیزی سبزی با گلهای زرد پهن کرده است . موهای بلند خرمائی اش را با ظرافت به پشت می ریزد و با حوصله کاهو را خرد می کند و داخل ظرف می ریزد و رویش را با گوجه فرنگی برش داده تزئین می کند و هویج های رنده شده را اینجا و آنجا می گذارد و من محو دستهایش شده ام . دستهایی سپید با انگشتان بلند کشیده .

پشت پنجره در گلدانهای کوچک گلهای ختمی صورتی رنگ می رقصند و نسیم خنکی از سوی خانه سرازیر می شود و تن تبدارم آرام می گیرد . باید بروم و نمی خواهم بروم و می خواهم خیال ببافم که حالا محبوبش به دیدارش می آید ، دستهایش را میان دستهایش می گیرد و روی موهای معطرش بوسه می گذارد تا همه خستگی های روز را فراموش کند. باد میان برگهای سبز تازه درختان چنار می پیجد و همهمه شهر دور و دورتر می شود و سکوتی دلچسب ته نشین می شود . انگار زمان برای چند لحظه یا چند دقیقه یا چند ساعت از حرکت بازمانده . زن کارش تمام شده. پیش بندش را باز می کند و دستی به موهایش می کشد و سرش را بلند می کند و نگاهش به نگاهم گره می خورد و در خیالی مشترک به هم لبخند می زنیم .