ای درد ... ای یار ....

نويسنده :بهار

تاريخ: یکشنبه دوازدهم خرداد ۱۳۹۲ ساعت: 21:9

فخری عزیز از نویسندگان خوش ذوق و دانای بلاگفا است که سعادت همراهی و همدلی او را در کنار سایر دوستان در این خانه دارم و نوشته هایش آمیزه ای است از عرفان و فلسفه و دلبستگی به افلاک که سخت در دل می نشیند . پست اخیرش عطر متفاوتی برای من داشت . در هیاهوی این روزمره گی های مکرر خواندن دل نوشته اش مکث خاصی بود تا یادآورم شود که فرزندم در آینده ای نه چندان دور ، کدامین بخش وجودم را خاطره خواهد کرد برای سایبان روزهای زندگیش ؟!!!!

http://labkhand-f.blogfa.com/

بهار روان است و اردیبهشت از نیمه گذشته ، باز هم بوی یاس های پیچ امین الدوله همه جا پیچیده ، آدم را می برد به روزهای بدو ورودش از ناکجا به کره خاکی... 3 سال پیش کاشتمش گوشه ی باغچه کنار در ورودی به یاد او ، عزیزی که پدرم بود،عاشق بود و آرام ، چند روزیست از آن باران های تندی می بارد که انگاری آسمان بدجور دلش گرفته باشد... دنگ شو میپیچه لای بوی بهشت و نم بارون "گلدونای دلتنگو رو پله میذارم....." ، همه چیز انگار برای یک صحنه ، کمی زیاد غمگین... کمی زیاد بارانی... کمی زیاد ساکت آماده است ، حال چرخ گردون بی اعتنا هم نمانده به حال ما انگاری....

همینجور نوشت:

هنوز هم نمی دونم چرا وقتی باد می پیچه لای درخت ها و خودشو می زنه به در و شیشه..

ابرها گوله می شن تو هم و سیاه می شن و قطره قطره می آن پایین...

آسمون که به هم می پیچه و خودشو به زمین می کوبه من چرا اینقده آرووم می شم...

هنوز دلیل "همفازی" ام رو با آسمون بی انتهای ناآرووم نفهمیدم.!

شب آرزو نوشت :

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن،ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن،

چو نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر،تا که گلباران شود کلبه ی ویران من،

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دلهای ما،مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو.....

در پست فخری عزیز به ترانه ای بسیار بسیار زیبا اشاره شده است که از کارهای فراموش نشدنی گروه موسیقی مورد علاقه من است . سه جوان تحصیلکرده خوش ذوق بنیانگذار گروه " دنگ شو " در سال 1385 هستند . طاها پارسا که طراحی شهری خوانده و در عین حال فیلمهای سینمایی و تلوزیونی هم می سازد ، رضا شایا که در رشته حقوق تحصیل کرده و صمد طالقانی که تجربه سالها مدیریت گروه های موسیقی را در کارنامه خود دارد . نام گروه از دو کلمهٔ " دنگ " و " شو " تشکیل شده و " دنگ " را شاید نتوان به سادگی‌ معنی‌ کرد دنگ را باید بشوی تا بفهمی ، دنگ را باید بود و شد ، دنگ گاهی مست است گاه دیوانه . دنگ همان آوازی است که زن می‌خواند ، به یاد شب‌های داغ عاشقی ، مرد می شنود و عاشق می شود ، کودک می شنود و به خواب می رود. " شو " از نظر دستور زبان فارسی یک جملهٔ امری است . فعل امر از مصدر شدن است و دستور می دهد که از حالی‌ به حال دیگر و از گونه‌ای به گونهٔ دیگر, تغییر کنید . دستور به تغییر یا تکمیل گونهٔ باشندگی ، تحول در شکل بودن و با استفاده از دستور " شو " می‌توان هر بودنی را دگرگون ساخت.

سبک موسیقی این گروه اجرای ترانه‌های فولکلور با ویرایش امروزی است. سازهای اصلی که در موسیقی دنگ شو استفاده می‌شود عبارتند از پیانو، ساکسفون، تنبک، کنتر باس یا گیتار باس، و مجموعه طبل‌ها که در بسیاری از آهنگ‌ها با خط‌ های آوازی همراه می‌شود. ابوا، فاگوت، ارکستر زهی، گروه کر، اکاردیون، کوزه، گیتار الکتریک، فلوت، کلارینت و سازهای دیگری هم، در بسیاری کارهای دنگ شو استفاده شده . دنگ شو از ابتدا، با هنرمندان دیگر همکاری داشته است. صبا صمیمی (نوازنده تنبک)، خشایار روانگر، جان کالدس، لیون درزیباشیان، روزبه اسفندار مز، آبتین یغماییان، پدرام حاجی باشی (درامز)،، سام مظاهری، دارا دارایی، صالح زارعی، کسری سبکتکین، بابک ریاحی پور، داریوش دهقانی آذر (گیتارباس)، کاوه عابدین، علی کیانیان (طراح صدا) از جملهٔ این هنرمندان هستند. تا کنون نام‌هایی مانند علی زندوکیلی، سعید آتانی، امید نعمتی و سپنتا مجتهد زاده به عنوان خواننده، توسط دنگ شو به شنوندگان موسیقی در ایران معرفی شده‌اند. در سال ۱۳۸۹ اولین آلبوم رسمی گروه به نام " شیراز، چل ساله " توسط کمپانی بماهنگ منتشر شد. استقبال ویژه شنوندگان از اولین آلبوم گروه دنگ شو در سرتاسر جهان و در خواست برای بر گزاری کنسرت، موجب شد دنگ شو تور دور دنیای "شیراز چل ساله " را از ابتدای سال ۱۳۹۰ آغاز کند. آلبوم دیگر این گروه به نام " دل تنگ شو " در سال 2013 منتشر شد .