خلوتی با صدای ابراهیم منصفی

نويسنده :بهار

تاريخ: سه شنبه سیزدهم تیر ۱۳۹۱ ساعت: 1:22

امروز دل به هیچ کار ندادم ..

همه چیز تعطیل و فقط استراحت در خنکای خانه و تماشای رقص پرده های بلند ..

و بازی نور و گلهای قالی ...

و خلوت شبانه ، معطر به چای تازه دم و شکوفه گلهای بهار نارنج ...

و صدایی که مرا می برد به سالهای دور ...

و راههای دور و آن شرجی داغ جنوب وطنم ...

که از همان اولین دیدار سالهای کودکیم مرا اسیر عشفش کرد ...

و حزن و اندوه عمیق مردمانش ...

ورای نگاه تیره و داغ و خنده های شاد و پوستهای سبزه تند که عطر آبی دریا را داشتند ..

و این نبرد همیشگی بین عطش و تمنا و غم و حسرت ...

که در موسیقی و شعر و ادبیات جنوب ایران نقش می خورد و در دل آدمی رسوخ می کند ...

ابراهیم منصفی در سال 1324 در بندرعباس به دنیا آمد ...

پدرش مردی آوازخوان بود اهل میناب که صدایش زنی از دیار صحرا باغ لار را جادو کرد اما این سحر زیبا کوتاه مدتی پس از تولد ابراهیم از میان رفت و آنها از هم جدا شدند و او کودکی و نوجوانی اش را در کنار پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش گذراند .

دوره دبیرستان بود و هوای داغ و شرجی بندر و آن کوچه های خاک گرفته و دریایی آنقدر آبی که آدم را عاشق و شیدا می کرد و ابراهیم دست به قلم برد و آوای قلبش روی کاغذ جاری شد و اولین مجموعه شعرش به نام " مروارید ساحل " در چند شماره اندک منتشر شد .

شعر آزاد می سرود و شاملو و نیما الگویش بودند و تخلصش را " رامی " انتخاب کرد و شعرهایش ترکیبی شد از اقلیم و جغرافیای بومی وطنش و جهان پیرامون که داشت کشفش می کرد و در سال 1347 که شعرهایش در مجلات معتبری همچون خوشه و فردوسی به چاپ رسید نام این جوان سیه چرده لاغر اندام با عینکی بزرگ روی چشمان تیره بر سر زبانها رفت .

در سه فیلم کوتاه به کارگردانی حسن هاشمی بازی کرد و جایزه اول سینمای آزاد برای فیلم نهنگ به شهرتش افزود و در کنار فیلم به سرودن شعر ادامه داد و با موسیقی ملل مختلف آشنا شد و تا توانست در باره آنها مطالعه کرد و علاقه بسیاری به موسیقی فلامینکو اسپانیا و موسیقی هند پیدا کرد . این گونه گونی و تنوع فوق العاده باعث شد تا اشعار و ترانه هایش رنگ و بوی اجتماعی بگیرد اگرچه اجرای ساده و روان او با آکورد گیتار مهر نقشی خاص و منحصر به فرد به ترانه های او زده است

تقدیر برای او فراز و نشیب بسیار رقم زد . دو ازدواج و جدایی زود هنگام و سومین ازدواجش که سه دختر و یک پسر به او هدیه داد اما تنها پسرش بنیامین در پنج سالگی درگذشت و او را دچار اندوه و مصیبت بی پایانی کرد.

سالها معلم بود و به واسطه مسائلی شغلش را از دست داد و دست به گریبان با مشکلات مالی و درهم شکسته و خرد شده در اولین شب تیرماه 1376 در پنجاه و دو سالگی به مرگی خودخواسته جهان را بدرود گفت .

ترکیب زیبا و بی بدیل اشعار ترانه هایش با گویش محلی و نوای گیتار و ملودی های مدرن بدعتی در هنر موسیقی جنوب ایران شد که بعدها راه را برای هنرمندان جوان دیگر روشن نمود اما بسی جای تاسف و حسرت که نخستین آلبوم ترانه‌هایش، ده سال پس از مرگش منتشر شده‌ و هنوز نامش ، اشعارش و ترانه های زیبایش برای نسل امروز ایران زمین ناشناخته و مهجور مانده است .

آیدا شاملو از او می گوید :

رامی«درها باز می‌شود به خانه ما پا می‌گذارد، دو تای‌اند انگار، می‌گذاردش زمین، از خودش بزرگتر است تکیه‌اش می‌دهد به دسته مبلی که شاملو در آن نشسته. می‌نشیند روی زمین کنار گیتارش، بی‌کلمه‌ای. با انگشتان هواییش آغاز می‌کند، آرام‌آرام، یکی‌شدن ساز و انسان.... طوفان به پا می‌کند. اشتیاق فضا را می‌آکند، نوای گرم مادرانه گیتار، و آواز حنجره زخمی رامی در حیرت چشم‌ها، نگاه‌ها، سکوت‌های محنت تبار ما را، از عاشیق‌ها تا تروبادورها، از کولی‌های گرانادا تا مالاگا، از سایات نووا تا مرسدس سوسا تا فرانسیس به‌بی. پیام‌آوران مهر و شفقت و دوستی، خنیاگران خسته، لحظه‌ها را نوشیدیم ساعت‌ها را لحظه بر لحظه‌ای گریست، شب شده‌است خنیاگر تنها خانه را ترک می‌کند با گیتارش این‌جا بود آیا...»

آیدا سرکیسیان، آذرماه ۱۳۸۴/ دهکده فردیس

شبانه

اینک دوباره

وقت هوائی دیگر است

هوائی از آنگونه که زندگی را

در مشامت عطر آگین میکند

و اندوه را

معنائی همسان شادمانی

می بخشاید.

غم را

در لبخندی میشکوفاند

و زشتی را