بهار سبز

زندگي رسم خوشايندي است

نويسنده :بهار
تاريخ: شنبه هفتم آبان ۱۳۹۰ ساعت: 20:18

دوستی گرانقدر این جملات را برایم فرستاده ..

امید که خواندنش برای شما هم لذتبخش باشد  

 

 

 

هستند کسانی که روی شانه های تان گریه می کنند

و وقتی شما گریه می کنید دیگر وجود ندارند.

 

 

از درد های کوچک است که آدم می نالد

وقتی ضربه سهمگین باشد، لال می شوی.

 

بزرگ‌ترین مصیبت برای یک انسان این است که

نه سواد کافی برای حرف زدن داشته‌باشد

نه شعور لازم برای خاموش ماندن.

 

 

مهم نیست که چه اندازه می بخشیم

بلکه مهم این است که در بخشایش ما چه مقدار عشق وجود دارد.

 

اگر ۴ تکه نان خوشمزه باشد و شما ۵ نفر باشید

کسی که اصلا از مزه آن نان خوشش نمی آید (( مادر )) است.

 

 

وسعت دوست داشتن همیشه گفتنی نیست، گاه نگاه است و گاه سکوت ابدی.

 

 

 سنگینی باری که خداوند بر روی دوش ما می گذارد

آنقدر نیست که کمرمان را خرد  کند،

آنقدر است که ما را برای دعا کردن به زانو در آورد.

 

اگر بتوانی دیگری را همانطور كه هست بپذیری و هنوز عاشقش باشی؛

عشق تو واقعی است.

 

همیشه وقتی گریه می کنی

اونی که آرومت میکنه دوستت داره

اما اونی که با تو گریه میکنه عاشقته.

 

همیشه یک ذره حقیقت پشت هر"فقط یه شوخی بود "

 یک کم کنجکاوی پشت" همین طوری پرسیدم "

قدری احساسات پشت"به من چه اصلا "

مقداری خرد پشت " چه بدونم "

و اندکی درد پشت " اشکالی نداره" هست

 

 

كسي كه دوستت داره، همش نگرانته.

به خاطر همين بيشتر از اينكه بگه دوستت دارم ميگه مواظب خودت باش.