صداي فاتح كيسا پارماك
برايم تداعي كننده استانبول است ..
شايد چوت دوستي عزيز اهل آن ديار اولين بار مرا ....
با ساز باقلاما كه ساز سنتي تركيه است و صداي او آشنا كرد ...
صدا و چهره اش با سبيلهاي پرپشت تيپ خاص روشنفكران تركيه است ...
ملايم و گرم و عاشقانه مي خواند ...
در سال 1961 در الازيق از مادري معلم و پدري مدير مدرسه متولد شده ...
در سال 1991 كتاب شعر و آلبوم هاي موسيقي اش را عرضه كرد ...
و در همان سال با خانم شبنم اوغلو ....
كه اقتصاد دان و گوينده خبر بودند ازدواج كرد و دو پسر دارد ..
شعر مي گويد و عكاسي مي كند و مي خواند ...
و عضو هيئت مديره باشگاه مالاتيا اسپورت است ...
و كتابهاي بسياري در باره موسيقي فولكوريك فرات نوشته است ...
آلبومها و كنسرتهاي بسياري داشته ...
و به پاس زحماتش در موسيقي فولكلوريك دكتري افتخاري از دانشگاه فرات گرفته است ..
موسيقي متن وبلاگ يكي از ترانه هاي زيبايش به نام
كوچه خوشه هاي تيره (Mor Salkımlı Sokak ) است
Seni düşündüm yine bu akşam üstü
Gelmedin mor salkımlar sana küstü
Umutsuz bekledim sabaha kadar
O çok sevdiğin yağmurlar bile sustu
Seni düşündüm çıldırdım yine
Kahır ettim seni benden çalan geceye
Seni sordum yastığıma seni sordum boş odama
Hesap sordum yumruklarımla duvarlara
Mor salkımlı sokakta ellerimi tut
Okşa yine saçını dizimde uyut
Ne çok severmişim gidince anladım
Bu serseri gecelerde sana ağladım
Bu akşamda sensizliği anlarsa içtim
Kayb ettikten sonra anliyor insan
Meğerse hiç kimseni senin kadar sevmemişim
Birdaha sen en güzel yerinde biten o rüya
Yeniden yaşanır istesen
?Yıldızları sermezmiğim ayaklarına
?Geldiğin yollara toz olmazmıyım
Yine şafak söküyor
Uykuları unuttuğum gözlerim yine tavanda
Ne vardı diyorum ah
Bir ölseydim sonunda şarkı önüne hasret sözümde sazım
Şimdi yüzün eşkalimde güvenim
Ve ben hala mor salkımlı sokakta bıraktığın yerdeyim
باز به تو اندیشیدم در این غروب
تو نیامدی و خوشه های تیره ی انگور از تو روی گردان شدند
نااُمیدانه تو را تا صبح فردا به انتظار نشستم
حتی باران هایی که بسيار دوست مي داشتي به پايان رسيدند
به تو اندیشیدم و دوباره مجنون گشتم
به شبی که تو را از من ربود خشم گرفتم
سراغت را از بالینم گرفنم .. از اتاقم ...
با مشت هایم از دیوارها طلب كردم
در کوچه ی خوشه های تیره دستانم را بگیر
گیسوانت را بر زانوانم بگذار و بخواب
تو رفتی و دانستم که چه بسيار دوستت مي داشته ام
در میان این شب های بيهوده برایت گریستم
تا بی تو بودن را در این غروب دریافتم، نوشیدم
تو را گم كه كردم تازه فهميدم
به واقع هچ كس را به اندازه ی تو دوست نداشته ام
بار ديگر تو آن رويايي مي شوي كه در بهترين لحظه پايان گرفت ...
دوبار ه آغاز مي شود اگر تو بخواهي
آيا .. ستاره ها را بر راهت فرش نمي كنم ؟
آيا ... غباري بر راهت كه از آن مي آيي نمي شوم ؟ ...
باز سپيده سر مي زند ...
چشمانم كه خواب را از ياد برده اند به سقف خيره مانده اند ...
«چه چیزی وجود دارد؟» می گویم؛ آه
در اين لحظات دلتنگي سازم شعر حسرتش را مي سرايد
حالا چهره ات پيش رويم مي آيد ....
و من هنوز در کوچه ی خوشه های تیره ی انگور
مانده ام در جایی که رهایم کرده ای.....
