با پسرم از مدرسه بر می گردم ....
هنوز درب دفتر را نبسته ام که صدائی می شنوم ..
خانم ... خانم ...
ممکنه از این پازلهای جدید برای پسرتون بخرید ....
دو چشم تیره باهوش و صورتی نجیب و سبزه ...
چقدر به بازیگر سریال قصه های مجید آقای کیومرث پور احمد می ماند ...
با همان صورت لاغر و همان بدن باریک کشیده و همان هوش سرشار در نگاهش ...
راهنمائی اش می کنم داخل و می رویم به اتاق کارم ...
یک پازل زیبای کشتی از او می خرم ...
و از خانم منشی خواهم برای هر دویشان آب میوه بیاورد ...
سری به کارها می زنم و تا برگردم نشسته اند پشت میز کنفرانس و با هم دوست شده اند ...
از او خواهش می کنم مهمان ما باشد برای ناهار ..
می گویم این لطفی است که به پسرم می کنی چون تنهاست ....
پسرم هم مدام خواهش می کند ...
نامش مهدی است ..
ده ساله به نظر می آید ولی می گوید کلاس اول راهنمائی است ..
روزها کار می کند و شبها درس می خواند ...
معدلش هم خوب است ...
چند راهنمائی در ریاضی که به پسرم می کند ....
می فهمم درست گفته و ریاضی اش عالی است ...
با هم مشورت می کنند و برا ی غذا دوست دارند مرغ سوخاری بخورند ...
با سوس کچاب و سیب زمینی سرخ کرده و نوشابه ...
ترتیبش را می دهم ..
و میز پر می شود و هر دو خوب می خوردند وکلی حرف می زنند ....
و برای هم از دوستانشان می گویند و بازیهای فوتبال و کارتون و ....
تا بچه ها غذا بخورند ....
خانم منشی را می فرستم تا با سلیقه خوبش دو کادوی قشنگ بگیرد ....
تاکید می کنم برای هر کدام دو کادو بگیرد و یکی از آنها حتمأ کتاب باشد ...
و برای مهدی کتاب ریاضی در مقطع راهنمائی ....
زود بر می گردد و کادوهای زیبا را با جعبه شیرینی کوچکی به اتاقم می بریم ..
همکارها همه جمع شده اند ...
پسرک باور نمی کند و چشم بر زمین می دوزد و قبول نمی کند و هی می پرسد چرا ؟!
پسرم با دست پشتش می زند و می گوید :
امروز روز جهانی کودکه رفیق ....
ما رو که امروز تو مدرسه تحویل نگرفتند ....
بذار اینجا حالشو ببریم ..
هر دو می خندند و صدایشان به هزار شکوفه می ماند در این روز خنک پاییزی ....
روز جهانی کودک ...
بر همه کودکان جهان مبار ک باد ..
پي نوشت :
ديروز بعداظهر هرچه كردم نتوانستم پست را بفرستم ...
ولي دلم نيامد اين روز زيبا را تبريك نگويم ...