X
تبلیغات
بهار سبز

بهار سبز

زندگي رسم خوشايندي است

فروردین در باغ نگارستان


پسرم امسال وارد چهاردهمین سال زندگیش می شود . نوجوانی که اگرچه با گامهای بلند روی پله های زندگی می دود اما هنوز دل در گرو سایه های دلچسب کودکی دارد . می رمد و می تازد و صدا در گلو می اندازد و ساز مخالف کوک می کند و در آغوش من و پدرش آرام می شود و با شعف بسیار بازیهای کودکانه می کند و کنجکاو است و نگاهش کم از دوربین در دستش ندارد و ثانیه ها را هدر نمی دهد و آنچه باب میل و مذاقش نیست نمی شنود و در خاطر ندارد و هنوز دوست دارد کنار تختش روی مبل کوچک بنشینی و برایت حرف بزند و به خاطره هایت گوش بدهد و عجب دورانی است این چهارده سالگی های درخشان . چهره و اندامش فتوکپی بی نقصی از پدر است و روحیات و خلق و خو و علایقش به طرز وحشتناکی شبیه من . آنقدر شبیه که گاه ترسناک است انگار آینه ای روبروی خویش گرفته ای . خوشبختانه علیرغم حد و حریمی که در خانه دارم رفاقتمان پابرجاست و در هر فرصت و فراغتی او را با خود به سفری در گذشته ها می برم که به شدت هم برای آن ولعی سیری ناپذیر دارد .  

 


در یکی از روزهای آفتابی و زیبای فروردین ماه او را به دیدار باغ نگارستان بردم که در میدان بهارستان ، انتهای خیابان دانشسرا و ابندای خیابان گودرزی قرار دارد .  بنایی با 600 متر زیربنا که در سال 1222 ه.ق یعنی 213 سال پیش به دستور فتحعلی شاه قاجار بعنوان اقامتگاه تابستانی در خارج از تهران  آن زمان ساخته شد . با دو عمارت به نامهای دلگشا و تالار قلمدان و 64 اتاق با دربهای چوبی و چهار تالار آینه کاری شده با نقوش طلایی و چلچراغهای باشکوه . در سال 1284 ه.ق ناصرالدین شاه بر وسعت تهران اضافه کرد و این بنا در حصار جدید قرار گرفت . مدتی وزارت عدلیه شد و در زمان مظفرالدین شاه مدرسه فلاحت و کمی بعد مدرسه مستظرفه در بناهای جنوبی باغ به ریاست کمال الملک تاسیس شد و شاگردان استاد در آنجا مشغول به یادگیری و خلق آثاری بی همتا شدند که اکنون در همان بنا بعنوان موزه کمال الملک در معرض بازدید است .

 

 

مدتها متروک ماند تا در سال 1307 ه.ش وزارت معارف وقت در محوطه باغ سه بنای بزرگ با کمک  مهندس روس الکسی مارکف و طراحی ایرانی ساخت و به دارالمعلمین عالی اختصاص داد . سید علی اکبر باغبان نیز باغ نگارستان را طراحی کرد و از آن پس این بناها  به دانشسرای عالی اختصاص پیدا کرد و بعدها کتابخانه ای در باغ تاسیس شد که بانو پروین اعتصامی معاونت آن را بر عهده داشت و بعدها موسسه لغت نامه دهخدا و کلاسهای زبان خارجی ، جغرافیا و کلاس‌های عمومی دانشکده ادبیات در آن  شد. در سال  ۱۳۳۷ مؤسسه تحقیقات اجتماعی در این مکان آغاز به کار کرد .

 

 

ازسال  ۱۳۴۱ تا ۱۳۷۰ دانشکده علوم اجتماعی در این محل مستقر شد و در سال 1371 قصد واگذاری و تخریب آن را داشتند که دکتر روح‌الامینی مقاله‌ای با عنوان حسب حال‌ در روزنامه اطلاعات نوشت و به واگذاری و تخریب آن اعتراض کرد. این محل نزدیک به دو سال متروکه بود تا این که در آبان ۱۳۷۴ دکتر حسن حبیبی، معاون اول رئیس جمهور وقت، از این مکان دیدن و یکی از کارشناسان میراث فرهنگی به نام مهندس دانشور را برای تهیه نقشه و بازسازی باغ معرفی کرد. او نیز با هماهنگی دانشگاه، نقشه اولیه را به دست آورد و تغییرات انجام شده را اصلاح کرد.

 



از میان درب عمارت که پای به درون می گذاری انگار تاریخ را پله پله پایین می روی .  در صبحدمی بهاری عطر خاک نمناک فضا را آکنده و درختان بلند سبز با نسیمی خنک رقصانند و آب این مایه حیات در جویهای کوچک روان است و همراه با پرندگان نغمه خوان سرود بهاری سر داده است . طراحی باغ الگوی بی نظیر باغ ایرانی است که در زمین شیب دار بنا شده و با دیوارهای بلند محصور است و ترکیب کلی و اجزا آن بر اساس هندسه مربع است . چشم اندازی مستقیم و کشیده در محور طولی باغ روبروی عمارت اصلی و کاشتن درختان بلند در دو سوی آن که پرسپکتیوش باغ را طولانی تر جلوه گر می سازد .

 

 

شیب طبیعی آن باغ را به تمثیلی از فردوس بدل می کند و وقتی از نقطه بلند ابتدای باغ به عمارت می نگرید بر اثر خطای زاویه دید آن را نزدیکتر می بینید و بیننده مشتاق به رفتن به سوی آن می شود و بالعکس وقتی از عمارت به باغ نگاه می کنید فاصله طولانی تر و باغ وسیعتر به نظر می آید و آب که عنصری نمایشی و بسیار مهم در معماری است و توسط جویها حرکتی دائمی در فضا دارد و آب شیبها صدای آنرا به ملودی آهنگین بدل می کنند .

 


در مقابل عمارت اصلی استخر بزرگی جلوه گری می  کند که خود بر زیبایی چشم انداز می افزاید و درختان میوه در کنار درختان بلند سایه سار که خنکای مطبوعی در معبرهای باریک ایجاد می کنند و گلهای الوان رنگ به رنگ و به خصوص گل سرخ که عطرش با تاریخ ایران زمین گویا عجین شده است . در زمان احداث این بنا ، آب باغ از دو نهر مشهور آب کرج و نهر اوین (احتمالاً قنات حاج علیرضا) تأمین می شده است .

 

 

در ابتدای ورودی ساختمان و در سمت چپ مجموعه دارالمعلمین که توسط مارکوف طراحی شده به چشم می خورد . عمارات سه گانه  شامل دو آپارتمان شمالی دارای شش اطاق و عمارت مرکزی شامل پانزده کلاس و دو تالار بزرگ و عمارت جنوبی که به آزمایشگاهها اختصاص یافته بود . طراحی مارکوف ترکیبی از معماری ایرانی و المانهای خاص او است و برای اولین بار راهروها و پاسیوها نقش مرکزی دارند و بنای کوشک در میان باغ مرکزیت ندارد و در نماهای اصلی پنجره های طبقات همکف به شکل مربع مستطیل و پنجره های طبقه دوم دارای طراحی قوس ایرانی هستند .

 


به موازات جریان آب در جویهای به هم پیوسته و از میان درختان بلند که می روی به تندیس فردوسی می رسی که در سال 1313 خورشیدی توسط لرنزی، استاد مجسمه‌ساز مشهور فرانسوی و تنها بر اساس برداشت وی از اشعار این شاعر بلند مرتبه ساخته شده است .

 


و بعد استخر کوچکی و عمارت آجری موزه کمال الملک با درب بلند نیمه باز که تو را به دنیال خیال و رنگ و نقش می برد . در ابتدای محوطه ورودی  تصویر های سیاه و سپید سالهای دور است و مدرسه مستظرفه و استاد بلند قامت آراسته با شانه های پهن و پیشانی بلند و نگاهی مغرور و متنفذ در پشت عینک ته استکانی در جمع شاگردانی که امروزه اساتید درخشان تاریخ هنر و نقاشی ایران زمینند .

 


راهروهای بلند با کف واکس خورده و چلچراغهای لاله فیروزه ای و مبلمان فرانسوی و آفتاب بهاری که از میان پشت دریهای سپید پنجره های قوس دار سحر و جادوی 130 نمونه اثر نقاشی از عمارتها و زیارتگاهها و ابنیه قدیم و مردمان کوچه و بازار  و روستا و طبیعت را به نمایش می گذارند.

 


بزرگانی همچون استاد محمد تجویدی و تابلوهای آبرنگ و گواش و ابراهیم جباری و رضا شهابی و محمد غفاری و میکائیل شهبازیان و علی اکبر خزینه و علی اکبر یاسمی و علی اشرف والی و پرتره معروف آبرنگ مرد بلوچ اثر رضا صمیمی و آثار بسیار زیبای آرشاک که یکی از بهترین شاگردان استاد بوده و دیگر بزرگان که باید ساعتی با حوصله و درنگ به تماشای محصول سرپنجه هنرمندشان نشست و در میان طرح و رنگ غرق شد و انگار صدای استاد نیز در میان دیوارها طنین انداز است ...

 


پنجره های قوسی عمارتهای آجری قصه گوی خاموش تاریخ شگفت این سرزمینند که تاجگذاری محمد شاه بر تخت طاووس و قتل میرزا ابوالقاسم قائم مقام را در زیر زمین عمارت دلگشا و مراسم سلام پادشاهی و جلسات تدریس و کسب علم و همهمه هنرآموزان را همزمان به نظاره نشسته اند .

 

 

با تلاش بی وقفه مسئولین موسسه پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان و حمایت اداره کل فرهنگی و اجتماعی دانشگاه تهران  نمایشگاه- موزه تاریخ فرهنگ کودکی در روز جمعه 29 آذر در تالار دکتر معین باغ نگارستان برپاشد . اتاقهای تو در توی تالار مهمانپذیر یادگارهای کودکان این سرزمین از دوره باستان تاکنون هستند و کودکان دیروز و امروز با لذت و شعف بسیار به تماشای تاریخ بازیچه ها و عروسکها می نشینند و به نوای لالای مادربزرگ در  کنار ننوی نوزاد گوش فرا می دهند .

 

پدربزرگها و مادربزرگها از کودکی می گویند و هفت سنگ و یه قل دو قل و عروسکهای پارچه ای و کودکی هایی که در سایه سار درختان حیاط خانه و کوچه های دلگشا سپری شد . و در بخش دیگری از موزه مکتب خانه و اولین مدرسه ایران و یادگار های استاد باغچه بان یادآور زحماتی است که وطن دوستان فرهیخته برای علم آموزی به نسل فردا کشیده اند .

 

 

 

و برای مزه مزه این گردش تاریخی چه جایی بهتر از کافه تهرون  در بخش شمالی باغ با اتاقی در عمارت آجری مزین به میز و صندلی های کوچک و عکسهای قدیمی روی دیوار و پشت پرده های تور سپید بر پنجره های چوبی و چای دم کشیده در قوری های چینی گلدار و محوطه زیبایی که برای نوروز با سلیقه آراسته شده است .

 

حوض آب و گلدانهای شمعدانی و نیمکتهای چوبی و املت دستپخت بانوی با سلیقه و قهقهه کودکان بازیگوش در باغ . انگار به خانه کودکی ها آمده ای و پدربزرگ روی ایوان نشسته است و مادربزرگ نقل می گوید و آفتاب که لم داده روی چمنهای سبز و تو می خواهی هرگز این خیال پایان نگیرد و بماند و بماند.


 با سپاس از آقای علیرضا عالم نژاد مدیر کافه تهرون که متولد مرداد ماه 1357 است و دانش آموخته کامپیوتر و عاشق تاریخ تهران و ایران زمین و به همت او و همسر گرامیش و همه عزیزان همکارش  علیرغم  طوفان سیمان و سنگ و آهن که تهران را در خود بلعیده است ساعاتی را می توان به لذت بردن از محله های قدیمی شهر پرداخت . اگرچه شاید فردا دیگر همین عمارتها هم نباشد اگر همتی نباشد و امروز را برای آیندگان حفظ و حراست نکنیم .

 

[ پنجشنبه بیست و هشتم فروردین 1393 ] [ 23:22 ] [ بهار ]

[ ]

سفری در خویشتن خویش


سال نو را با کلامی از حضرت حق آغاز کردم و نظری بر آینه و آب و آرزوی طراوت و سبزی و سرخی برای روزهای در پیش و شیرینی هم کلامی با پدر و مادر ، همسر ، پسرم ، عزیزان فامیل و دوستان گرد سفره روزهای اول سال اما هنوز چیزی انگار کم بود و نبود . دورترین اتاق خانه پدری با دیوارهای آراسته از کتاب و تصاویر روزهای خوب گدشته در قابهای چوبی  و پنجره ای رو به حیاط پر از گل  خلوت خستگی هایم شد .


 

کتابهای مورد علاقه ام  و نوای همیشه جاری موسیقی و ساعتها و ساعتها گپ و گفت شیرین با مادر و دوباره کودک شدن و غرق شدن در خاطرات خانه ای کوچک در تبریز  و حیاطی فراخ و اتاقهای تو در تو و آفتاب که روی قالی های دستباف بله می داد و هرچه رنگ بود جان می گرفت و صدای چرخ خیاطی مادر و انگشتان باریک و بلندش که با مهارت رنگ و پارچه و بافت را به معجزه ای رنگین بدل می کرد و آواز های عشق و هجران و وصل که از رادیو کوچک همه خانه را پر می کرد .

 


پدربزگ همیشه می گفت زنان درونی پیچیده دارند و به گلها می مانند و آنها که در سطح می مانند تنها عطر و بویشان را می بینند و آنها که چشم جان دارند گلبرگ به گلبرگ به کشف زیبایی و توازن و شادابی و طراوت می نشینند و گلها بستر سبز می خواهند و مراقبت همیشگی و توجه و محبت تا هر روز جلوه ای دیگر از درونشان را هویدا کنند و تو هر بار زنی دیگر بیابی با خلقی و عطری دیگر و این همان افسونی است که پروردگار عالم با نظر بر گلها در وجود زنان به ودیعه گذاشت . و برای من زنانگی همیشه با این هاله جادوئی همراه بود و این رنگ به رنگ شدن و تغییر و تحول و این جریان و خروش و حس زندگی که همجون جویباران بهاری در دل کوهسار سخت راه می جوید و دل سنگ را می شکافد و آفتاب را به ارمغان می آورد .

 



مدتی بود این من زنانه درونم را در هیاهوی کار و پیشه و مشغله زندگی گم کرده بودم . همه کارها بر مدار نظم و نظام پیش می رفت اما دلم خاموشی گزیده بود  . بی قراری را دلیل آغاز بهار می دانند و تو بهار باشی و متولد بهاران و بهار در رگهای وجودت موج بزند دیگر راهی جز گریز به هزار پستوی درون نیست . این بود که هفته دوم تعطیلات را به همراه همسر و پسرم در کوهستانی پر برف حوالی تهران گذراندم  .  

 



فراغتی تا در پناه سنگهای ستبر سپید پوش و هوائی بس معطر و پاک سفری کوتاه داشته باشم در خویشتن خویش . همیشه حتی از همان اوان کودکی حائلی مرا از دیگران جدا می کرد . دیواری نامرئی و بلند و ستبر از خیال و طعم و عطر که مرا از دربی پنهان در انتهای باغ ذهن به دنیایی دیگر می برد که بر رشته های درهم بافت ملودیهای موسیقی و اشعار موزون و سطرهای کتاب و آنچه نگاهم در ورای زندگی روزمره در پنهان درون دیگران تصویر بر می داشت بنا شده بود و کمتر کسی راه به این خلوت گم گشته داشت مگر آنکه خود اهل دل بود و با چشم دل به تماشای آن می آمد .

 


شبهای بلند سرد و فنجانی قهوه داغ و تماشای خانه های خفته در آغوش انحنای کوههای بلند و گوش سپردن به صدای جادوئی و جوان و گرم همایون شجریان که اشعار بی بدیل بانو سیمین بهبهانی را چه موزون و عاشقانه می خواند مرهم روزهای سخت گذشته شد و بهار در تنم جاری شد و حالا بسیار بسیار بهترم و دلتنگ همه شما دوستان این پنجره مجاز .       

 

چرا رفتی، چرا؟  من بی قرارم

به سر، سودای آغوش تو دارم

نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست؟

ندیدی جانم از غم ناشکیباست؟

نه هنگام گل و فصل بهارست؟

نه عاشق در بهاران بی قرارست؟


[ چهارشنبه بیستم فروردین 1393 ] [ 1:4 ] [ بهار ]

[ ]

بهارانه


مادربزرگ قامت کوتاهی داشت و صدایی نازک و چشمهایی میشی و مهربان و لبهای باریک که هروقت لبخند می زد دو چال کوچک گوشه گونه های برجسته اش می کاشت و در قصه های رنگ به رنگش همیشه یکی بود و یکی نبود . دیشب خوابش را دیدم . خوابهایم همیشه عطر و رنگ دارد . عطر خوابهای مادربزرگ به بوی هیزم گداخته و گلهای شمعدانی و عطر تنش آغشته است و رنگ غروبهای شالیزار دارد . کمی سرخ پریده و حاشیه ای نیلی بنفش . وقتی بیدار شدم تبم آرام گرفته بود . جراحی کوچکی داشتم و دوره نقاهتی دردناک و استراحتی اجباری و حالا خیلی بهترم و در این روایت همیشگی بودن و نبودن ، من هستم چون در این خانه مجاز بهاری برایتان می نویسم و شما را می خوانم  .

 

 


وزن کم کرده ام و موهای رهای عسلی و شلوار جین آبی رنگ و تی شرت لیمویی و کفشهای اسپرت مرا درون آینه به عقب می راند . تراولینگ آرامی به سالهای دبیرستان و روزهای خوب بی خیالی و دنیا به کام و نتهای شاد موسیقی در محفلهای بی ریای سرشار از شادابی نوجوانی و بهار که همه عشق بود و عشق عاشق شدن بود و همراهی بود و همدلی و سر فرو کردن در شعرهای شاملو و فروغ و دست به دست کردن کتابهای نایاب و هم صحبتی های بی پایان در صف انتظار سینما و تنهای تبدار و گونه های برافروخته و دستهایی که سکانسهای روی پرده را به لذت عبور از خطهای قرمز ممنوع گره می زد  .....

 

 


مجله فیلم در ایام نوروز کمیاب می شد و باید از هفته قبل به روزنامه فروش سر کوچه می سپردم و هی سر می زدم و همه اینها به خاطر آن بهاریه های بی نظیری بود که در صفحات اول مجله چاپ می شد و گذشته و حال را به هم گره می زد و فریاد مادر همیشه بلند بود که هرچه داری خرج روزنامه و مجله و کتاب می کنی .  

مجله فیلم ویژه‌ی نوروز ۱۳۸۷ - شماره ۳۷۶

بهاریه نوشته پرویز دوایی :

شبِ عقلِ مدهوش...

مهربان دیرین، خیلی متشکریم هم این بنده و هم این بانو به خاطر کارت تبریک قشنگ عید که امروز رسید. به تو و خانواده‌ات هم تبریک می‌گویم (می‌گوییم) و امیدواریم که سال جدید سال برکت و آرامش و تندرستی برای شماها باشد (تعمیم این آرزو برای عده‌ی بیش‌تری از مردم این دنیا از حد جرأت ما خارج است!). نمی‌دانم که تو در آن‌جا، در سرزمین غریب، چه‌قدر احساس «عیدانه» داری؟ هم‌وطن‌ها در آن‌جا عیدی به پا می‌کنند جوری که جلوه‌های ظاهری‌اش یک جورهایی به شما بتراود، این طوری که مثلاً سالنی اجاره کنند و بلیت بفروشند و هفت‌سین به پا کنند و خواننده/ نوازنده/ جوک‌سازها جمع شوند؟ این‌جاها که هم‌وطن‌ها بسیار معدود و پراکنده هستند. بعد هم تقسیم کردن این لحظه‌های محرم و خانوادگی، با جمع آدم‌های ناشناخته قدری سخت است. این است که این‌جاها اگر شما رأساً در کلبه‌ات گلی، گلدانی آوردی و روی میز گذاشتی، با ظرف سیب سرخ و سکه و آیینه‌ای، گذاشتی. وگرنه عید همان دوردورها می‌آید و می‌رود و گوشه‌ی بال‌اش هم به شما نمی‌گیرد...

 

 


رضا کیانیان در بهاریه 1390 می نویسد :

روزگاری می‌خواستم جهان را تغییر دهم. حتی بازیگری را رها کردم برای تغییر جهان. بعدتر که فهمیدم جهان سازوکار دیگری دارد و با من تغییر نمی‌کند، بازگشتم به بازیگری. می‌خواستم با بازی، بر جهان تأثیر بگذارم. بعدتر فهمیدم این جهان است که مرا متأثر می‌کند. می‌خواستم بر اجتماع اطرافم تأثیر بگذارم. بعدتر فهمیدم من جزیی از آن اجتماعم، نه جدا از آن. می‌خواستم. می‌خواستم. حالا مدتی‌ است نمی‌خواهم. فقط سفر می‌کنم، سفر. چون مسافرم. حالا مدتی‌ است کسانی را که دوست داشتم، بیش‌تر دوست دارم. چون عاشقم. من یک مسافر عاشقم. هرچه می‌گذرد خوش‌بختی‌های کوچک‌تری را کشف می‌کنم. دوست دارم باشم، چون هستم. و مزاحمان کوچک‌تری را از خود دور می‌کنم. آن‌هایی را که می‌خواهند مرا تغییر دهند، آن‌هایی را که مزاحم این سفرها و این عشق‌هایند از خود دور می‌کنم یا از کنارشان می‌گذرم. بحثی با آن‌ها ندارم. می‌دانم که نمی‌فهمند. آخر، زیر این آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. هیچ گفته‌ای نیست که گفته نشده باشد و هیچ کاری نیست که کرده نشده باشد. هر کس روایت خودش را از زندگی دارد.

 

 

برایتان سالی سرشار از سلامتی و عشق آرزو دارم .

اگر در پایتخت بمانم باز هم خواهم نوشت و اگر به خانه پدری بروم به یادتان خواهم بود .

با یادی از آنها که اگرچه نیستند ولی گرمای خاطراتشان همیشه باقی است .

 

ترانه بسیار زیبای " فصل بهار "

با صدای ناصر عبداللهی تقدیم به همه شما عزیزان .

نارِت ز یادُم اُو لحظه ئونی که با تو بودُم

آتش عشقت تو دامن ایزه به تار و پودُم

وقتی که تُمدی نگاهت اُمکه عاشقت بودُم

تیر نگاهت ایخا تو قلبُم لَرزی وجودُم

نارِت ز یادُم اُو لحظه ئونی که با تو بودُم

آتش عشقت تو دامن ایزه به تار و پودُم

اَرِم به صحرا مه وا خود تو فصل بهارِن

اَرِم تو باغون اَکنِم گردش که گلعُزارِن

نارِت ز یادُم اُو لحظه ئونی که با تو بودُم

آتش عشقت تو دامن ایزه به تار و پودُم

ای نازنینُم اى مونس دل اُمید جُونُم

فصل بهارِن دشت لاله زارن مبَر ز یادُم

نارِت ز یادُم اُو لحظه ئونی که با تو بودُم

آتش عشقت تو دامن ایزه به تار و پودُم

لینک دانلود : http://s5.picofile.com/file/8117349534/fasle_bahar.mp3.html


[ سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392 ] [ 22:31 ] [ بهار ]

[ ]

داره بهار میاد .....



وقتی برفای کپه شده روی شاخه های درختای بلند کاج با صدای تالاپ روی کف حیاط ولو می شن . وقتی حتی خاک یخ زده باغچه به سایه نشسته یواش یواش باز می شه و خیس می شه و نفس می کشه . وقتی شاخه های لخت درختای چنار خیابون بلند گره گره می شن و جونه ها زیر پوستشون ورم می کنن و با قدرت و سماجت پوست خشک رو می ترکونن و سر سبزشونو رو به آفتاب بلند می کنن  .

داره بهار میاد ....

 


وقتی  دستای ظریف زنونه دست به کار می شن تا غبار گل گرفته این چند روز برف و بارونو از روی گونه های شیشه های خونه ها پاک کنن و به گنجه لباسا سرک یکشن و ظرفای قفسه های آشپزخونه رو مثل صف سربازای پادگان مرتب و تمیر کنار هم بچینن و شهر پر بشه از عطر خوش ملحفه های پاک و شسته شده ...

داره بهار میاد ....


 

وقتی خیابونای پایتحت دود گرفته صبح و ظهر و شب ، شلوغ و درهم برهمه و مغازه های به حراج نشسته تند و تند پر و خالی می شن و مردم هی از تاکسی و اتوبوس و ماشین پیاده و سوار می شن و بسته های سنگینو به این طرف و اون طرف می کشن ....

وقتی توی آینه موهای قهو ه ای رو که بعد از چند ماه بلند زمستون حالا تا پایین شونه ها اومده تاب می دی و می ذاری آفتاب میون سایه روشنش خونه کنه و لباس سبزو که گلای ریز بهاری تو متنش داره  با کیف و کفش قهوه ای که نوارای سبز خوشرنگ داره ست می کنی ...


داره بهار میاد ....



 


وقتی پسرک کنارت وای میسه و با صدای دورگه بهت  می گه حالا حتی با کفشای پاشنه بلندت هم قدش داره ازت بلندتر می شه و تو توی دلت قند آب می شه و به همین چند سال پیش فکر می کنی که توی دستای کوچیکت جا می شد ....

داره بهار میاد ...



وقتی می شه بی خیال سبد و کلید و حل و فصل ، رو به دنیا کرد و پشت کامیون زندگی نشست و فرمونو تو دست گرفت و رو جاده امروز پشت به گذشته و رو به آینده گاز داد و گذاشت دل هر جا که می خواد راشو بگیره و بره و تو باشی و جاده و دلت و صدای گرمی که برات می خونه    ..

داره بهار میاد ...

 


وقتی مثل من ...

بعد از این همه مدت که فاصله ات از پنجره خونه مجازت تنها یه صفحه کیبورد باشه و نتونی حتی یه کلمه تایپ کنی و یکهو صب بلند بشی و بغضت بترکه و یه حس گرمی توی وجودت بپیچه و داغت کنه و بی خیال همه روزمره گی های پر مشغله این مدت دل بدی به نوشتن و نوشتن و نوشتن ....

داره بهار میاد ...  


[ جمعه بیست و پنجم بهمن 1392 ] [ 12:48 ] [ بهار ]

[ ]

تو مثل منی برف


سروده ای از شمس لنگرودی :

 

تو مثل منی برف

 

راه می‌روی و آب می‌شوی

با علمی لدّنی

پنبه بر جراحت سال می‌گذاری

می‌بینم اسفند را عصازنان

به سوی بهار می‌رود.

 

تو مثل منی برف

آتش را روشن می‌کنی

تا در هرمش بمیری

یاس‌های تابستانی ادای تو را در می‌آورند

پروانه‌ها که تو را ندیدند

عاشق او می‌شوند

نکند سرنوشت مرا جائی دیده‌ئی برف.


 

ببین زمین به چه روزی درآمد

تو کرک بال ملائکی

طوری بنشین که زمین چند روزی به شکل اول خود در آید.

کاش می‌توانستی تابستان‌ها بباری

تا با تن‌پوشی از برف

برابر خورشید عشوه‌ها می‌کردیم.

 

حس می‌کنم که لشکری از بهشتید

می‌آئید آدم و حوا را به خانه‌ی اول عودت دهید

لشکری از آب

بر ما که نواده‌ی آتشیم

حاشا حاشا

من که ندیده‌ام بشود کاری کرد.



 

 به شادی مردم اعتماد مکن برف

تا می‌باری نعمتی

چون بنشینی به لعنت‌شان دچاری.

چیزی در سکوت می‌نویسی

همه‌مان را گرفتار حکمت خود می‌کنی

ما که سفید‌خوانی‌های تو را خوب می‌شناسیم.

 

تو چقدر ساده‌ئی که بر همه یکسان می‌باری

تو چقدر ساده‌ئی که سرنوشت بهار را روی درخت‌ها  می‌نویسی

که شتک‌ها هم می‌خوانند.

آخر ببین چه جهان بدی شد

آفتاب را

داور تو قرار داده‌اند

و تو با پائی لرزان به زمین می‌نشینی

پیداست که می‌شکنی برف.


 

تا قَدرت را بدانند

با سنگریزه و خرده شیشه فرود آ

فکر می‌کنم سرنوشت مرا جائی دیده‌ئی برف.

آب شو

آب شو! موسیقی منجمد!‌

و بیا و ببین

رنج را تو کشیدی

به نام بهار

تمام می‌شود.

 

پی نوشت :

موسیقی وبلاگ اجرای سازدهنی زیبایی است به نام Circle of Miles

توسط  Toots Thielemans

[ دوشنبه چهاردهم بهمن 1392 ] [ 0:20 ] [ بهار ]

[ ]

گردش یک روز شیرین



باران که ببارد و باد که بوزد و آسمان که آبی شود باید رخت و کلاه کرد و از خانه بیرون زد و شادمانی را در میان دیگران مزه مزه کرد و از یاد نبرد که آدمی در حصار تنهایی پرنده ای است در قفس محکوم به فنا و مرگی تدریجی . پسرک را گذاشتم در ماشین و به همسر عزیز پیامک زدم و در کوچه و خیابانهای شلوغ تهران راه افتادیم به سمت سربالایی ولیعصر و در میان ردیف چنارهای بلندش  دوباره بیست ساله شدم و غوغایی در وجودم دوید و دلم هوای دویدن و خندیدن و فریاد کشیدنی بی خیالانه کرد و روزهایی که افق دورشان فقط تا فردا بود و دغدغه هایش کوچک و بهمن ماه و زمستان یعنی کافه و قنادی و قهوه داغ و فیلمهایی که برای دیدنشان در صف جشنواره فیلم ده روز تمام صف می کشیدیم .    

 


آفتابی خوشرنگ و دلپذیر خودش را روی چمنها و سرشاخه های تنک درختان پهن کرده بود و رخوتی معلق در هوا موج می زد و انگار عقربه های ساعت هم تنبلانه و کند دنبال هم راه می رفتند و چه فرصت و فراغتی بهتر از این تا تن به گرمایی مطبوع بسپری و دنیا را در این چند لحظه آرامش رویا ببینی و بگذاری نسیم خیال تو را با خود به هر جا که خواست ببرد .

 


و عشق و باز هم عشق که رنگ می دهد و نوازش می کند و مردی و زنی را در کنار هم به آغوشی بدل می کند که کودک را مامن و مأوا می شود و خستگی روزهای پر تلاش زندگی را می شوید و دلتنگی را لبخند می کند و فراق را وصال و تو به این معجزه آفرینش می اندیشی که هستی را بر پایه یکی شدن دو تن نهاد .

 


و چه خوب که بازگشته ای و باز هم زیر این آسمان به مردمانی از جنس و ریشه و تاریخ مشترک به زبانی واحد سلام می گویی و شادمانی واقعی در این با هم بودن است و در کنار هم ماندن و با هم تحمل کردن و ساختن و رویای آنکه این وطن دوباره وطن شود . همان رویایی شود که بود . پیشاهنگ دشت شود و در آنجا که آزاد است منرلگاهی بجوید . که این وطن رویائی شود که رویاپروران در رویای خویش اندیشیده‌اند.


 

پی نوشت : عکسهای این پست را پسرم امروز گرفته است .


[ جمعه یازدهم بهمن 1392 ] [ 0:44 ] [ بهار ]

[ ]

انتظار معجزه ای شاید ...


سال 1392 را در فرودگاه تحویل کردیم . دور میز کافه تریا سالن انتظار با همسر و پسرم و سه فنجان قهوه و کیک سیب و موبایل روشن و سیل تبریکات تلفنی که همچون نوارهای نامرئی مرا به عزیزانی در هزارگوشه دنیا وصل می کرد . پسرم فالم را گرفت و برایم سالی در سفر و تکاپو پیش بینی کرد . خندیدم اما انگار تقدیر در همان سالن کوچک چنین رقم زده شد و حالا هر چند ماه یکبار به اجبار کار و مشغله و ... چمدانم مدام پر و خالی می شود بی مجالی برای لحظه ای توقف و درنگ و حوصله ....

یکی از دوستان در کشورهای مجاور شرکتی چند ساله دارد که به مشکلات بسیار دچار شد و از من خواهش کرد سر و سامانی بدهم و هیچ کاری سخت تر از آباد کردن خرابه های گذشته نیست و این هفته های قبل همه به جلسه و حسابرسی و خواندن گزارشات و قراردادها گذشت تا برای چند هزارمین بار در زندگیم بدانم که بر خلاف باور مردمان ایران زمین ، دلیل موفقیت در کسب و کار نه سرمایه و پول کلان که مدیریت فرصتها و استعدادها است و استفاده از مدیران لایق و دوری از طمع و حرص .

چند روزی است بازگشته ام ....

میان هوایی مه آلود و تیره و تار و غبار گرفته و مسموم به آسمانی چشم دوخته ام ....

که مدتها است معجزه را از یاد برده است ....

ترانه ای زیبا از لئونارد کوهن

Waiting For The Miracle

 

عشق من ، در انتظارت بوده ام

روزها و شب ها

بی خبر از گذشت زمان

و اینگونه نیمی از زندگیم در دوری از تو سپری شد

در انتظار برای معجزه ای که در راه بود

می دانم که دوستم داشته ای 

اما به دستان در بندم بنگر 

می دانم که رنج کشیده ای

و غرورت جریحه دار است 

از این که مدتها در کنار پنجره اتاقم به انتظار مانده ای

و من در انتظار معجزه ای بودم

معجزه ای در راه ...

لینک دانلود :

http://s5.picofile.com/file/8110606650/waitingforthemiracle_leonardcohen_.mp3.html

 

 

[ شنبه پنجم بهمن 1392 ] [ 23:21 ] [ بهار ]

[ ]

Salvatore Adamo


سالواتوره آدامو (Salvatore Adamo ) خواننده 70 ساله ایتالیایی تباری است که در سال 1943 در سیسیل ایتالیا به دنیا آمد . پدرش معدنچی بود و برای کار به بلژیک مهاجرت کرد و سالواتور کوچک و مادرش را همراه با خود برد . خانواده اش برای او آینده ای بهتر آرزو داشتند و او را به مدرسه کاتولیکی فرستادند . او موسیقی را به عنوان علاقه و حرفه آینده برگزید و علیرغم ناراحتی قلبی و عمل جراحی که انجام داد به آهنگسازی و خوانندگی پرداخت . در سال 1960 با همسرش نیکول ازدواج کرد که ثمره زندگی مشترک آنها سه فرزند است .

 


آدامو در ابتدای کار متاثر از اشعار ویکتور هوگو و زاک پرو بود و ترانه سرایانی همچون ژرژ برسون و کازونته الگوی کارش بودند و اولین بار در رقابتهای برگزار شده توسط رادیو لوکزامبورگ با ترانه  "Si j'osais"  ("If I dared")  برنده مرحله نهایی مسابقات در پاریس در 14 فوریه سال 1960 شد . او با فروش بالای 80 میلیون نسخه از آلبومهایش و 20 میلیون نسخه از ترانه هایش ، یکی از موفقترین خوانندگان جهان است که در اروپا  ، قاره آمریکا ،خاور میانه و ژاپن بسیار مورد علاقه و توجه است .  ترانه "Tombe la neige", ( برف می بارد ) که ترانه متن وبلاگ هم هست یکی از ترانه های بسیار معروف او  است که بارها به زبانهای بلغاری ، ترکی ، ژاپنی ، پرتغالی ، ایتالیایی و چینی اجرا شده است .

 



 

برف می بارد

تو امشب نخواهی آمد

برف می بارد

و قلب من سیاه بر تن کرده است

این صفوف ابریشمین

همه در اشکهایی سپید

و پرنده روی شاخه

مرثیه ای جادوئی سر می دهد

تو امشب نخواهی آمد

و من از ناامیدی خواهم گریست

ولی برف هنوز می بارد

با چرخشی بی احساس                   

برف می بارد

همه چیز از ناامیدی بی رنگ است

با یقینی غم انگیز

سرما و نیستی

این سکوت مرگبار

و تنهایی سپید

تو امشب نخواهی آمد

ناامیدی ام بر من می گرید

اما تو ببار ای برف

با چرخشی بی احساس  

 

پی نوشت :

با سپاس از  ترجمه ترانه در سایت خوب www.salamquebec.com

لینک دانلود

http://s5.picofile.com/file/8106843692/Tombe_La_Neige_Salvatore_Adamo_ADAMO_mp3_wdyzmai.mp3.html

[ جمعه سیزدهم دی 1392 ] [ 16:33 ] [ بهار ]

[ ]

پیله برفی تنهایی .....

روزهای سرد غبار گرفته دی ماه به سرعت سپری می شوند . پدر و مادر یک هفته ای مهمان ما بودند و وقت گرفته بودم برای معاینات پزشکی سالیانه و فرصتهای کوتاه شبانه به هم صحبتی دلچسبی گذشت . اتاق جلسه دفتر مدام پر و خالی می شود و زیر یغل مراجعین پر از پرونده های کلاهبرداری و حساب سازی و اختلاس است . مردی سرش را روی میز کارم می گذارد و شانه هایش می لرزد و از همه اموالی می گوید که با تلاش چند ساله گرد آورده و بخشی از آن را به نام همسر و تنها دخترش کرده بوده و حالا دامادش از آنها وکالتنامه گرفته و همه را فروخته و فرار کرده به آن طرف مرزها و پزشکی از منشی مطبش می گوید که سالها نزدش بوده و او با دست خودش روانه خانه بختش کرده و برایش جهیزیه فراهم کرده و تازه داماد در اولین فرصت با دوستانش خانه و مطبش را سرقت کرده اند و برقکار ساختمان برایم از سرایدار مجتمعی می گوید که در فاکتورهای خرید دست می برده و از پیمانکاران حق حساب می گرفته و حالا در شمال برای خودش خانه ساخته و پزو 206 گرفته  ....

 

نفسم تنگ می شود . آلودگی و پلشتی خیمه سنگینی بر آسمان این سرزمین پاک زده است . یادش به خیر پدر بزرگ که حتی تا هنگام مرگ هم دغدغه حلال و حرام داشت و مال یتیم و صغیر و عجیب است که زود چه عادت کرده ایم به حرص و ولع سیری ناپذیر و بالا رفتن از روی شانه های هم و له کردن دیگران زیر پا و در این جدال حیوانی با چشمانی دریده و دستهایی بی آزرم به تکه تکه کردن بقایای خود مشغولیم بی آنکه بدانیم دیگر دیرزمانی است که زنده بودن را از یاد برده ایم و در این قبرستان عاطفه و احساس ، سنگ بر قبر خویش می گذاریم بی فاتحه ای برای اموات .

 

 

تلفن زنگ می خورد و صدایی گرم و لطیف مرا در کسری از ثانیه به عقب می برد . دوستی قدیمی از ایام مدرسه و دبیرستان و بعدها دانشگاه که حالا در شهری سرد آن سوی مرزها روزگار می گذراند . تلوزیون روشن است و تصویر چراغانی ها و جشن های شادمانی سال نو مسیحی جلوی چشمم رژه می رود . برایم از خیابانهای آذین بسته برفی می گوید و حزن و دلتنگی عجیبی که هنوز بعد از سالها گریبانش را رها نکرده و علیرغم همه رفاه پیرامون هنوز حال و هوای خیابانهای پایتخت را دارد و روزهای آخر اسفند و بهار دل انگیز وطن و آن همه دردل های دوستانه در کوچه های آفتابگیر محله و یاسهای بنفش یله داده روی دیوار بلند خانه قدیمی همسایه و آن همه لحظه شماری برای رفتن به سینما و صف بلند انتظار و ساندویچ های ژامبون خوشمزه دکه کنار سینما که همه گرسنگی مان را با آن می بلعیدیم و خنده های بلند جوانی و عشق که چه طراوتی داشت در آن روزهای خوب بی دغدغه هفده سالگی .   

 

 

 

پرویز دوایی و نقدها و بهاریه ها و کتابهایش فصل مشترک آشنایی بسیاری از نسل ما بود . قلم سحر آمیز او که با سرعتی عجیب همه دهه های چهل و پنجاه و شصت را به هم گره می زند و دست ادم را می گیرد و به حیاط خانه دوستی و عشق و وفا می برد و البته آن پرده جادوئی که اعجاز آرزوها است .  " پبله برفی تنهایی  " یکی از داستانهای کوتاه کتاب " امشب در سینما ستاره "  او است که بخش کوچکی از آن را برایتان می گذارم شاید دل تنهایی تان تازه شود .

 

 

صبح یکشنبه ای است خاکستری و از صبح زود دارد برف می بارد بر سر این شهر جادوئی و این شهر و برج و بام هایش را برده آن طرف پرده خواب و بنده بلند شده و آمده ام به این قهوه خانه کوچک دنج که فقط منم و یک آقایی که او هم با قلم و کاغذ مشغول است. از پنجره رو به خیابان که آدم نگاه می کند انگار در یک پیله سفیدی نشسته ایم که ته اش پیدا نیست . از این دخترخانم خوشرویی که این جا دارد خدمت می کند خواهش کردم قهوه ای به ما برساند . گفتیم قهوه ای به این غریب قهوه ای برسانید و قهوه را رساند و رادیوی ناپیدای این قهوه خانه قدری فقیرانه و فکسنی با میز و صندلی های کهنه و به همین دلیل دلچسب تر دارد پشت سر هم ترانه های قدیمی پخش می کند بر خلاف رسم روز که همه جا موزیک گارامپ گارامپ برقرار است ،

 

 

دارد آهنگ هایی را پخش می کند که ریشه در جان و جوانی ما دارد و این آهنگ ها دارد آخ مرا در می آورد و نفس ام را به شماره انداخته ، دلم تازه شده و جوان شده ، دلم تنگ شده باز برای جوانی پر حسرت ام و دارم این ور و آن ور دنبال تو می گردم تا بهت بگویم : می شنوی ؟ ، چون می دانم تاریخچه طولانی این آهنگ ها و زندگی مان را در اطراف اش فقط تو هستی که بین همه بنی بشر می شناسی ، که کلید این گنج خانه خواب و خاطره ها فقط نزد تو است و دارم دنبال تو می گردم که رو کنم به تو ، رو کنی به من ، مثل نگاهی که در شروع سرگیجه با هم مبادله کردیم که با این نگاه خاموش همه چیز را به هم گفتیم ....

 

 

حالا دارد ملودی آن ترانه را پخش می کند که ما با آوازش شنیده بودیم و هنوز کلمات اش را در ذهن دارم . این ترانه های خارجی را - یادت هست - آن موقع ها که گرام و ضبط و بساط وافر نبود و یا جزو زندگی ما نبود ، در گذر از جلوی یک صفحه قروشی بالاهای شهر ، توی محله پاکیزه سینمایی می شنیدیم و این رفیق نزدیک ما بهرام ، جوان بسیار نازنین ، علی آقا نادرپور ، که انگار بیشتر از ماها شیفته این ترانه ها بود ، جلوی این مغازه مکث می کرد و شعر این ترانه ها حالا یا توسط علی آقا یا یکی دیگر از دوستان بهرام به دست ما می رسید .

 

 

حالا در این صبح برفی ، در این شهر و روزگار آن قدر دور از آن دوران و دکان صفحه فروشی و آن خیابان و سینماها و فیلم هایش ، این آهنگ بی آواز دست ما را گرفت و در صبح بهاری جاری کرد در کوچه و خیابان هایی که به سینمای نمایش دهنده فیلمی می رسید که درش مردی خطاب به چشمان دخترکی این ترانه را می خواند . از زبان همه ماها در آن سالها و آن فیلم را هم باز در آن صبح تعطیل قرار بود برای جمعی خصوصی قرار بود نشان بدهند که به ما هم بلیت داده بودند .

 

به تو و بهرام و بهرام طبق معمول چند تا بلیت گرفته بود که بدهد به چند تا از دخترخانم های همکلاسی اش در آن رشته زبان فرانسه که یکی شان هم کسی بود که برای بنده در آن ایام هرچه فیلم عاشقانه بود ، هرچه شعر و آهنگ عاشقانه بود به خاطر او ساخته شده بود ( یادت که هست ) و او بود که به عکس های عاشقی ها و آهنگ ها معنی می داد و هرچه بود زیر سر او بود خلاصه و آن روز ایشان هم روی سابقه می دانستم که به دیدن این فیلم خواهد آمد و حالا ببین چه حالی داریم ما !       

[ چهارشنبه یازدهم دی 1392 ] [ 21:12 ] [ بهار ]

[ ]

رنگ و طعم و خیال ...



نوشتن همیشه برایم حس و حال خاص داشته . نیاز به خلوت دارم و تمرکز و فضای دلخواهم و این روزها در خانه و محل کار آدمها در لباسهای تیره نمناک و خیس و چروک مدام در رفت و آمد بودند و هر کدام بخشی از مشکلات و بیماری و روزمره گی هایشان را روی شانه هایشان حمل می کردند که عطر تند و گس کسالت و بی حوصلگی در هوا می پراکند و من دلتنگ دیدن رنگهای شاد سبز و آبی و نارنجی و گل بهی بودم و عطر کیک بادامی خانگی و فنجانی چای تازه دم و قهقهه های بلند کشدار مردانه که فضا را به لرزه درآورد و آراستگی طنازانه زنانه که چشم را نوازش دهد.


 


دستهای ماهر و مهربان خانم آرایشگر در چشم به هم زدنی همه هفته را از خاطرم پاک می کند و پسرک سبد خرید را از آرد و شکلات و وانیل پر می کند و من چشمم روی کامواهای رنگین قفسه مغازه مجاور قفل می شود . در این هوای سرد  چه چیزی بهتر از شومینه ای کوچک و گرم و برشی معطر از کیک شکلاتی و فنجانی قهوه داغ و انگشتانی که آرامش و بی خیالی رخوتناکی را در گره های بزرگ رنگین به هم می باقند و صدایی محشر و مردانه و گرم و نوازشگر که مثل رودخانه ای از خیال در هوا جاری می شود .       

پیشاپیش یلدایتان طولانی و شادمانه باد .

 



 

ترانه ای زیبا از " لئوناردو کوهن "

If it be your will

 

اگر خواست تو باشد که دیگر سخنی نگویم

و صدایم خاموش باشد همانگونه که پیش از این بود

پس سخنی نخواهم گفت

باید این خاموشی را تاب آورم تا از برای من سخن گفته شود

اگر خواست تو باشد

اگر خواست تو این است که چنین نوایی باشد

من از این ویرانه تو را خواهم خواند

و از این تپه ویران ستایش تو طنین خواهد انداخت

اگر خواست تو باشد که من تورا بخوانم

 

اگر خواست تو باشد ، اگر ممکن است

بگذار رودها طغیان کنند و تپه ها شادمان شوند

 و رحمتت فراگیر شود بر همه قلبهای سوزان در دوزخ

تا نیک شویم و ما را به خود نزدیکتر بدار

و در خود گرفتار نما همه فرزندانت را

دراین خرده روشنای ما ،  همگی آماده مرگ

و این شب را پایانی بخش

اگر خواست تو باشد

اگر خواست تو باشد 

 

لینک ترانه

http://s5.picofile.com/file/8104958976/LeonardCohen_if_it_be_your_wil.mp3.html


[ جمعه بیست و نهم آذر 1392 ] [ 21:53 ] [ بهار ]

[ ]

برف می بارد ....



پایتخت هنوز به سختی نفس می کشد . با بغضی آمیخته به حسرت خیابانهای برف گرفته استانهای سرد را تماشا می کنم و دلم هوای عطر شیرین و ترد آن دانه های سرد را دارد و سرمایی سخت و گزنده که همه اعضای بدن را سرحال می آورد و عجیب طعم اکسیرژن دارد و بازی در آن حجم سپید و کودکانه به هر سو دویدن و گلوله های شادمانی را بر سر و روی هم فرود آوردن و گونه هایی که رنگ سلامتی به خود می گیرد و دستهایی کرخ شده و بی حس .

 


زمستان همیشه برایم تداعی چند خاطره ماندنی است . چکمه های قرمز پلاستیکی که داخلش خز کرم رنگ داشت و چندین ماه مجبور شدم بیست در کارنامه کلاس اول مدرسه ردیف کنم و هر روز در راه مدرسه نوک بینی بر شیشه فروشگاه کفش ملی بفشارم تا مادر راضی به خریدشان شود .



 


و شبهای بلندی که پدر نبود و به ماموریتهای کاری می رفت و مادر رختخواب ما را در اتاق خودشان می انداخت و کنار چرخ خیاطی می نشست و صدای یکنواخت و مداوم زبانه ای که تند و تند روی پارچه سوراخهای ریز می انداخت و  کوک می زد با آهنگ گرم و ملایم گوینده داستان شب در رادیو بزرگ گوشه طاقجه به هم می آمیخت و من امیر ارسلان نامدار را در بیابانی پر برف خواب می دیدم .


 


و گرمای مطبوع بخاری نفتی گوشه اتاق که وقتی سرد و یخزده از مدرسه می آمدم امنیت خانه ای مهربان را هدیه می داد و چه شیرین بود زندگی با کمی گرما و سفره ای کوچک اما معطر و مادری که محبتش همه ترسها را با خود می برد و پدری که مزده آمدنش  همه هیجان بود و عشق ....

 


و بعدها که بزرگتر شدم ، پسردائی بزرگ که در سوئد درس می خواند برایمان بسته های پستی سوغاتی می فرستاد با کلی مجله های بافتنی و قلاب بافی برای مادر و شیشه های قهوه تلخ و معطر برای پدر و شکلات های تخته ای برای برادرم و کاستهای ترانه های گروه ABBA   برای من ...

 


[ یکشنبه بیست و چهارم آذر 1392 ] [ 18:47 ] [ بهار ]

[ ]

بازگشت



قبل از هر چیز از لطف و مهربانی همه دوستانی که در این مدت غیبت طولانی مهمان خانه ام بودند و جویای حالم بسیار متشکرم . در اندک فضای مساعد پس از توافق های اخیر ، دعوتنامه ها برای کنفرانس و نمایشگاه و جلسات کاری سرازیر شد و هر چند روز از کشوری به کشوری دیگر در سفر بودم و فراغتی نبود مگر برای احوالپرسی کوتاه از پدر و مادر و پسرم و خوابی اندک و غرق شدن در میانه انبوهی از مکاتبات و گزارشات و قراردادها که نیاز به تمرکز و مطالعه و دقت بسیار داشت و دیگر مجالی نبود برای نوشتن . چند روزی است که بازگشته ام و پسرم در کلاس ورزش مدرسه دچار ضرب خوردگی مچ پا شده است و می بایست به پزشک مراجعه می شد و عکس و آتل و مراقبت و پدر و مادرم که باید به خانه باز می گشتند . امشب اولین شبی است که اندک فراغتی است و خانه آرام است و پسرم حالش بهتر است و فردا می تواند به مدرسه برود و شامی گرم روی اجاق عطر می پاشد و  می شود چند ساعتی از همه چیز منفک شد و در آغوش موسیقی دل آسوده کرد .

 

 


باران تند و سریع روی شیشه  پنجره های بلند ضرب گرفته است و عطر خوب خاک خیس هوا را انباشته و من به آن انبوه سپید متراکم فکر می کنم که آخرین شعاع آفتاب را در خود می بلعید و فاصله ها در کسری از زمان  به هیچ بدل می شد و جهان چه کوچک می نمود وقتی صبحانه را در پرواز و شام را در غروب ساحلی گرم و وعده نهار چند روز بعد را باید در میانه جلسه ای پرکار در طبقه چندم ساختمانی صرف کنی بی مجالی برای اندیشیدن به زمان که در عقریه های پر شتاب رنگ می بازد .

 

 


فخری عزیز روزهای نبودم را شمارش کرده است . گویا به 18 روز رسیده و من انگار تنها چند ساعت پیش از اینجا رفته بودم . ترانه ای پر خاطره را به شما عزیزان تقدیم می کنم که  سالها رویای دخترکی را رنگ می زد که با اشتیاق پرواز هواپیماها را در زمینه آبی آسمان دنبال می کرد با آرزوی آنکه روزی خود مسافر سرزمینهای دور باشد .

 

 

 " هتل کالیفرنیا  " یکی از ترانه های به یاد ماندنی گروه لوس آنجلسی راک  " ایگلز "   ( EAGLES BAND  ) است و برای اولین بار به عنوان تک آهنگ در سال ۱۹۷۷ توسط دان هنلی ، گلن فری ، دان فلدر ، جو والش  و  تیموتی ب. اسمیت اجرا شد و هنوز هم بسیاری این گروه را با این آهنگ می شناسند .

لینک دانلود

http://s5.picofile.com/file/8103406834/Hotel_California.mp3.html

 

[ دوشنبه هجدهم آذر 1392 ] [ 21:38 ] [ بهار ]

[ ]

چیزی هست






داستان " چیزی هست "

نوشته : سروش صحت

 

صدای بنان تاکسی را پر کرده بود. «آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟» مردی که پهلویم نشسته بود، گفت: «مخمل که میگن اینه ها، لاکردار از مخمل هم مخمل‌تره.» راننده گفت: «نمی‌دونم چی تو این آهنگ‌های قدیمی هست که تو این جدیدی‌ها نیست.»

جوانی که کنار پنجره نشسته بود، گفت: «کی میگه؟ مگه فرهاد و فریدون فروغی کم باحالند؟» راننده گفت: «خب، اون‌ها هم قدیمی‌اند دیگه.» جوان گفت: «ولی جزو جدیدی‌ها محسوب میشن.» راننده گفت: «اگه اون‌ها جزو جدیدی‌هان پس منم جدیدی‌ام. من و فرهاد هم سنیم.» از آینه به راننده نگاه کردم. راننده مو سفید هم با شیطنت نگاهم کرد و چشمک زد. مردی که پهلویم نشسته بود، گفت: «لاکردار صداش یه کاری با آدم می‌کنه که آدم کیف می‌کنه. تمام سلول‌های آدم میگن آخیش... آخیش. نمی‌دونم چی تو این آهنگ‌ها هست.»

زنی که جلوی تاکسی نشسته بود، گفت: «من وقتی جوان بودم روزی صد بار این ترانه را گوش می‌کردم.» جوان گفت: «دیگه اینقدر هم باحال نیست که آدم بخواد روزی صد بار گوش کنه.» زن گفت: «آخه یکی بود که من دوستش داشتم ولی نشد، برای همین این ترانه خیلی بهم می‌چسبید.» بنان خواند: «آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند، در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا.» زن دستمالی از کیفش درآورد و با لبخند گفت: «مسخره است، هنوز هم وقتی این ترانه را می‌شنوم...آه.» بعد اشک‌هایی را که تند تند از گوشه چشم‌هایش می‌چکید پاک کرد. مرد کناری‌ام گفت: «گفتم تو این آهنگ‌ها یه چیزی هست.» زن گفت: «نه بابا، من دیوانه‌ام و اِلا تو هیچ‌جا، هیچی نیست.» و دوباره اشک‌هایش را پاک کرد. مرد گفت: «چرا هست، خوب هم هست.»


 

 

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

 

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

 

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند

در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل، ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

 

شهریارا بی‌حبیب خود نمی‌کردی سفر

این سفر راه قیامت می‌روی تنها چرا

 

 

نام آهنگ: آمدی جانم به قربانت

نام آلبوم: گل‌های رنگارنگ، برنامه شماره 210

خواننده: غلامحسین بنان

آهنگساز: روح‌الله خالقی

تنظیم: غلام‌حسین بنان، جواد معروفی

شاعر: شهریار

لینک دانلود

http://s4.picofile.com/file/8101121518/AMADI_JANAM_BE_GORBANT60156.mp3.html

 

 

[ پنجشنبه سی ام آبان 1392 ] [ 0:22 ] [ بهار ]

[ ]

یه راه رفتنی




یکنواختی و روزمره گی برای آدم بی قراری مثل من از آنفولانزا  هم بدتر است و هیچ چیز بهتر از هیجان حالم را جا نمی آورد و  هیجان یعنی  صبح به بهانه رفتن سر کار از خانه بیرون بزنی و موبایلت را خاموش کنی و بعد توی خیانهای شهر راه بیفتی و هرجا عشقت کشید ماشین را پارک کنی و بزنی توی جمعیت و از این همه همهمه کلی انرژی بگیری و  برگهای خشک ترد را قرچ قرچ به صدا در بیاوری .


 

 


کودکانه روی آسفالت بدوی و فراموش کنی که هستی و چند ساله ای و چه باید بکنی و رنگهای تند قرمز و زرد و آبی و نازنجی میان این همه خاکستری حلقه زده روی شهر قاب چشمانت شوند و لبخند روی لبانت بکارند و چه جایی بهتر از یک گوشه دنج و کافه ای قدیمی و عطر قهوه و موسیقی ملایم و گپ و گفت یکساعته با کسی که نمی شناسی ولی خیلی از صحبت با او لدت می بری  ...     


 

 

 

من از تو

شعر زیبای  "روزبه بمانی "  

و ملودی  " علیرضا افکاری "

و صدای گرم  " داریوش "

 

من از تو راه برگشتى ندارم

تو از من نبض دنیامو گرفتی

تمام جاده ها رو دوره کردم

تو قبلا رد پاهامو گرفتی

 

من از تو راه برگشتى ندارم

به سمت تو سرازیرم همیشه

تو میدونى اگه از من جدا شى

منم که سمتِ تو میرم همیشه




 

مسیر جاده بازه روبم اما

برای دل بریدن از تو میره

 کسی که رفتنو باور نداره

اگه مرد سفر باشه نمیره

 

خودم گفتم یه راه رفتنی هست

خودم گفتم ولی باور نکردم

دارم میرم که تو فکرم بمونی

دارم میرم دعا کن بر نگردم


 

لینک دانلود :

http://s1.picofile.com/file/8100961150/03_Dariush_Man_Az_To.mp3.html

 

 

[ سه شنبه بیست و هشتم آبان 1392 ] [ 15:29 ] [ بهار ]

[ ]

یکی دو گام مانده به سپیده دمان



یک شب پاییزی خاکستری سرد .....

و فنجانی چای خوشرنگ ....

و روشنایی ملایم  پنجره های خانه های شهر که عطر  آرامشی مطبوع دارند ...

و صدایی گرم که از عشق می خواند ....

 

 

 

محمدرضا عبدالملکیان در سال ۱۳۳۶ در نهاوند به دنیا آمد . تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در نهاوند ادامه داد و پس از ادامه تحصیل در رشته کشاورزی، با اخذ درجه کارشناسی « مهندسی کشاورزی » در سال ۱۳۵۷ در موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران به کار مشغول و در سال ۱۳۶۳ به وزارت کشاورزی منتقل شد و  کارشناسی ارشد در رشته مدیریت گرفت .عبدالملکیان سرودن شعر را از دوره دبیرستان آغاز کرد و در سال ۱۳۵۴ نخستین مجموعه شعرش را منتشر کرد. او از شاعران نوگو و نوجوی عصر انقلاب محسوب می‏شود.در ابتدا به قالب چهارپاره ‏های پیوسته روی آورد.اما بیشتر اشعارش در قالب نو نیمایی و سپید سروده شده .اغلب شعرهای او  رنگ و بوی عاشقانه با درون‏مایه اجتماعی دارد که با لحنی ساده و خوش‏آهنگ به دور از ابهام بیان شده‏اند. او طی بیش از ۳۰ سال فعالیت شعری علاوه بر چاپ و انتشار چندین عنوان مجموعه شعر، عهده دار مسئولیت‏های گوناگون فرهنگی و ادبی نیز بوده و از جمله در حال حاضر مدیر عامل دفتر شعر جوان، عضو هیئت مدیره انجمن شاعران ایران و عضو شورای عالی خانه هنرمندان است. پسرش گروس عبدالملکیان، نیز شاعر جوان ایرانی است. محمد رضا عبدالملکیان ماجرای دکلمه ی اشعارش توسط خسرو شکیبایی را چنین نقل می کند:

 

 

« پائیز بود، پائیز ۷۴، آن اتاقک کوچک ۲-۳ متری در پاگرد طبقه ی دوم خانه ی واقع در خیابان ۱۴ امیرآباد، دکتر بود، خسرو بود و من بودم، شب های بیداری تا آن سوی نیمه شب، تا یکی دو گام مانده به سپیده دمان و شاید تا خود سپیده دمان. حدود ۲ ماه و چند شب در هفته. «مهربانی» باید متولد می شد. مرهمی بر زخم سال های جنگ و پس از جنگ. فکر اولیه از دکتر بود. دکتر دارینوش، انتخاب هم کرده بود، هم مرا ، هم خسرو را و متقاعد کرده بود هردو را. شعرها را وسط گذاشته بودم، هرچه داشتم. دو هفته ای طول کشید. دکتر انتخاب کرده بود، همه ی انتخاب ها پسند من هم بود، جز یک شعر، که سال ها پیش سروده بودم و اینک به سبب مجموعه شرایط از هوایش فاصله گرفته بودم، نمی خواستم. اما دکتر اصرار داشت، این اصرار و انکار، به داوری خسرو رسید، در یکی از همان شب ها، در همان اتاقک پاگرد خانه ی خیابان ۱۴ امیر آباد، خسرو سر در سکوت، برای خودش خواند. سپس سر برداشت، با همان لبخند دلنشین، نگاهی به دکتر و نگاهی به من، این بار با صدای بلند خواند:

 

 

زیبا

زیبا هوای حوصله ابری است

چشمی از عشق ببخشایم

 تا رود آفتاب بشوید

 دلتنگی مرا

زیبا

هنوز عشق

 در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم

دست مرا بگیر و کوچه های محبت را

 با من بگرد

یادم بده چگونه بخوانم

تا عشق در تمامی دل ها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم که تردی بالایت

 در تندباد عشق نلرزد

 

 

 

زیبا آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را

 احساس می کنم

آنگونه عاشقم که نیستان را

 یکجا هوای زمزمه دارم

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

 

زیبا

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم

 

زیبا

کنار حوصله ام بنشین

بنشین مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره ی عشق

بنشان مرا به منظره ی باران

بنشان مرا به منظره ی رویش

 

 

 

من سبز می شوم

زیبا ستاره های کلامت را

در لحظه های ساکت عاشق

 بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

چشم از تو بود و عشق

 بچرخانم

 بر حول این مدار

 

زیبا

زیبا تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کرده ام

در هر کجای عشق که هستی

 آغاز کن مرا

 

پی نوشت :

لینک دانلود

http://s2.picofile.com/file/8100517234/Ziba_1_.mp3.html  

[ جمعه بیست و چهارم آبان 1392 ] [ 19:54 ] [ بهار ]

[ ]

ظهر عاشورا


کودک چشم که باز می کند آغوش مادر می بیند و گرمای محبت پدر و خانواده برایش امنیتی است که در آن می بالد و رشد می کند و می داند هرچه در بیرون این چهار دیوار تهدید باشد و سختی و رنج می تواند به مراقبت  و محافظت همیشگی پدر و مادر تکیه کند . از خانه بیرون می زنیم . صبح عاشورا است و آسمان بغض کرده و عطر خاک باران خورده فضا را آکنده . سیزده ساله است و دارد قد می کشد و برای خودش مرد جوانی شده . دوربینش چون همیشه همراهش هست . عاشق ثبت کردن لحظه های تجربه است و دنیایی از سوال در وجودش موج می زند . از حسین می پرسد و روز عاشورا و هیئت های مذهبی و چرایی این روز و .....  

 

 


کوچه ها چه سبز شده اند امروز و انگار دیوارها هم قامت بسته اند به تماشای آن دلاوران بلند بالای دلیر که دیدگان پر مهر و پیشانی بلند و شانه های ستبرشان نشان از پیامبر داشت و علی و نامشان هم یا محمد بود و یا علی بود و یا حسین بود و یا عباس و  پسرم از این همه تقارن نامها می پرسد و من به یاد کلام زیبای امام حسین هستم در پاسخ سوال والی مدینه از پسرش " علی اکبر " که  :

علی، علی، علی، « ما یُریدُ اَبُوك؟ » پدرت چه می خواهد، همه اش نام فرزندان را علی می گذارد .

و اباعبدالله الحسین (ع)  فرمودند :

والله اگر پروردگار دهها فرزند پسر به  من عنایت كند نام همه ی آنها را علی می گذارم و اگر دهها فرزند دختر به من عطا، نماید نام همه ی آنها را نیز فاطمه می گذارم.

 


خروش طبلها بند دل را می لرزاند . گوئی فریادی در رگهای بدن نبض می زند و ضربان قلب را بالا می برد . آخر چگونه است صف کشی 72 تن در مقابل هزار هزار سرباز مجهز به شمشیرهای آخته که در قلبشان تنها حرص و طمع مانده و سودای عرش و فرش و زر و سیم و دیگر چشمان خونبارشان نواده های رسول خدا را نمی بیند و نمی شناسد و از یاد برده اند کلام رسول خدا را که " حسين از من است و من از حسينم ."

 

 

می خواهد از عرض خیابان رد شود که صدای ترمز ماشین در هوا می پیچد . دستش را محکم در دستم می گیرم  و نگاه نگرانم روی لبخند شیرینش آرام می شود  . به میدان جنگ که می رود نگاه پدر در پی او است . او که صورت زیبا و صدا و راه رفتنش همه پیامبر بود و هرکس دلتنگ رسول خدا بود در او می نگریست و حالا روبروی سپاه دشمن ایستاده و می غرد :   

انا علی بن الحسین بن علی       

نحن و رب البیت اولی بالنبی

تالله لا یحکم فینا ابن الدعی       

 اضرب بالسیف احامی عن ابی  

چگونه می شود شکستن سرو بالا بلندی همچون او را با تیغ خصم تاب آورد و بدن بی جانش را در آغوش گرفت و مویه کرد :

 اي علي، اي سرو و گل باغ عشق

اي ز ازل بر دل تو داغ عشق

بي‌تو مها! تيره رخِ ماه و مهر

بي‌تو شها! خاك به فرقِ سپه   

 

 

 

برایش از این همه می گویم و امامی که مرگ فرزندان و برادران و عزیزانش را به نظاره نشست و بر دریایی از خون قامت بست و رو به خدایش ایستاد و آخرین مناجاتش را با حضرت حق کرد و یکه و تنها میان سپاه دشمن رفت و وجود مبارکش را سپر شمشیرهای آخته شان کرد تا امروز ، من و تو و همه ما بدانیم که اگر دین خدا نباشد و حرمت رسول خدا نباشد و شجاعت نباشد و آزادگی نباشد و هدف نباشد و اگر حسین (ع) نباشد و اگر یزید باشد، چرخیدن بر گرد خانه خدا، با خانه بت، مساوی است.   

[ پنجشنبه بیست و سوم آبان 1392 ] [ 23:14 ] [ بهار ]

[ ]

ما و حسین (ع)




از كودك حسین (ع) گرفته تا برادرش، و از خودش تا غلامش، و از آن قاری قرآن تا آن معلم اطفال كوفه، تا آن مؤذن، تا آن مرد خویشاوند یا بیگانه، و تا آن مرد اشرافی و بزرگ و باحیثیت در جامعه خود و تا آن مرد عاری از همه فخرهای اجتماعی، همه برادرانه در برابر شهادت ایستادند تا به همه مردان، زنان، كودكان و همه پیران و جوانان همیشه تاریخ بیاموزند كه باید چگونه زندگی كنند . حسین (ع) بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند و من در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می‌کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬می‌گریند.

اگر در جامعه ای فقط یک حسین و یا چند ابوذر داشته باشیم هم زندگی خواهیم داشت هم آزادی هم فکر و هم علم خواهیم داشت و هم محبت هم قدرت و سرسختی خواهیم داشت و هم دشمن شکنی و هم عشق به خدا . حسین (ع) یك درس بزرگ‌تر ازشهادتش به ما داده است و آن نیمه‌تمام گذاشتن حج و به سوی شهادت رفتن است. مراسم حج را به پایان نمی‌برد تا به همه حج‌گزاران تاریخ، نمازگزاران تاریخ، مؤمنان به سنت ابراهیم، بیاموزد كه اگر هدف نباشد، اگر حسین (ع) نباشد و اگر یزید باشد، چرخیدن بر گرد خانه خدا، با خانه بت، مساوی است. آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی‌اند .

"  دکتر علی شریعتی"

[ چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 ] [ 21:31 ] [ بهار ]

[ ]

پناه


این روزها میان کوچه و خیابان و مردمان دلم پی چیزی بود و حسی و حالی و شاید گمشده ای .  دست و دلم به هیچ نمی رفت . در پوسته بیرون وجودم  هر روزه هایم را می بافتم . خانه و محل کار و رسیدگی به درسهای پسرم و رفت و آمدهای معمول و گپ و گفت دوستانه و .... اما هسته درونم پیله ای به دور خود کشیده بود .تاریک روشنی خنک و آرام مثل صندوقخانه خانه پدربزرگ و عطر پارچه و ملحفه و نفتالین و همهمه صداهای دور.

 

تا آنکه  شب پیش خوابی دیدم . میان برهوتی دوردست بودم . هوا سرد بود و راه سخت و من تنها . هیچ کس و هیچ چیزی نبود . نه همسرم و نه پسرم و نه خانواده و نه دوستان و آشنایان . هیچ کس . نگران و خسته و پرسان راه می رفتم و در ذهنم به دنبال گمشده هایم بودم . صدایشان می کردم اما پاسخی نبود . انگار سیلابی مرا از زندگیم ربوده و در این بیابان رها کرده بود . در گوشه ای نشستم و تکیه به پشته ای خاک دادم و به آسمان خیره شدم . ابرهای متراکم تیره ماهتاب و نور ستاره گان را برده بودند . در آن ظلمات تنهایی سر در گریبان بردم . انگار از خستگی خوابم برد . کسی روی شانه ام می زد . گرگ و میش سحر بود و هوا رنگ می باخت و سرخی پریده ای در افق راه باز می کرد و چشمانم در آسمان روی تک ستاره ای ثابت ماند و نوایی در دوردست .. گوش تیز کردم .. صدایی مرا به خود می خواند ...  

 

چشم باز کردم . روی تخت خانه ام خوابیده بودم و  همسرم در کنارم خفته بود و پسرم در اتاق مجاور . پرده ها را کنار زدم و پنجره را باز کردم . همراه با نسیم سرد و خنک نوایی در درون خانه پیچید .

الله اکبر ... الله اکبر ...

و این " او " بود که به یادم آورد که در همه زندگیم ، تنها پشت و پناه و یار و یاورم ، پروردگاری است که هست و نیست وجودم در ید با قدرت او است و دیگر هیچ ....

     

[ یکشنبه نوزدهم آبان 1392 ] [ 19:35 ] [ بهار ]

[ ]

صدای محرم در راسته ناصر خسرو


ایام محرم که می شود پرده های تیره و پرچمهای سبز  بالای سر درب خانه ها و کوچه ها و خیابانها نصب می شوند و جنب و جوش خاصی در شهر حریان پیدا می کند و جلسات سخنرانی و مداحی و عزاداری و صدای دهل و ضرب و سنج با عطر غذای نذری در هم می آمیزد . مطلب زیر نتیجه جست و جو و کاوش خبرنگار خوش ذوقی است که سری زده است به نیمه پنهان داد و ستد جاری در این ماه که شاید خواندنش برایتان خالی از لطف نباشد .

روزنامه شرق

یکشنبه, 12 آبان 1392

نوشته مریم شکرانی
 

 

 

صدای طبل و دهل عاشورایی‌ها به گوش می‌رسد. هنوز تا محرم چند روزی باقی است ولی گویا دسته‌های عزاداری این گوشه از تهران بزرگ، برنامه گذاشته‌اند. آخر اینجا داستان کمی فرق می‌کند، اینجا مرکز تجمع بازاریانی است که دو ماه محرم و صفر مغازه‌شان را تغییر کاربری می‌دهند و همه کسب و کارشان را عاشورایی می‌کنند. کمی جلوتر از راهروی سنگفرش‌شده ایستگاه ۱۵خرداد متروی تهران، به ناصرخسرو می‌رسی و راسته فروشندگان وسایل سوگواری محرم. سرتاسر خیابان سیاهپوش است. در راسته سمت چپ خیابان صدها پرچم سیاه، سرخ و سبز به اهتزاز درآمده‌اند. می‌گویند این راسته همیشه در تصاحب پرچم‌فروش‌هاست. آنها در بقیه ماه‌های سال نیز برای مساجد و تکایا و مجالس مذهبی سفارش پرچم می‌گیرند و گاهی سفارش‌های غیرمذهبی هم می‌پذیرند اما در ماه‌های محرم و صفر صرفا پرچم‌های مذهبی مرتبط با واقعه عاشورا می‌فروشند.

 

 

در سمت دیگر خیابان اما، سایر وسایل عزاداری به فروش می‌رسد از لباس مشکی و پرهای رنگی و خیمه و علامت و شیپور و طبل گرفته تا لباس شمر و چکمه و کلاه‌خود تعزیه و نمایش‌های آیینی محرم.فروشگاه‌های این راسته برخلاف پرچم‌فروش‌ها در دو ماه محرم و صفر تغییر کاربری می‌دهند و در سایر روزهای سال به‌کارهای دیگری مانند اغذیه‌فروشی، فروش پوشاک، خیاطی و کفاشی و... اشتغال دارند. بازار پررونق است و تا پاسی از شپ پرجنب‌وجوش به نظر می‌رسد این در حالی است که سایر کاسبان اطراف راسته سوگواری‌فروش‌ها، یکی‌یکی کرکره مغازه‌شان را پایین می‌کشند. مشتری‌ها فهرست‌به‌دست می‌آیند و خریدهای سنگین می‌کنند.

 

از مهدی که تنها «هیکلی» چرمی مخصوص حمل علامت می‌فروشد، می‌پرسم این ریسک نیست که هر سال جنسی را بفروشد که یک‌بار خریدنش برای یک عمر بس است؟ و او در جواب می‌گوید: امام حسین به این بازار برکت داده است. بازار محرم و صفر کاسبان ناصرخسرو هر سال پررونق است حتی در اوج گرانی و تورم. ارزان‌ترین «هیکلی» فروشگاه ۶۰‌هزارتومان و گران‌ترینش ۴۰۰‌هزارتومان است که با چرم مرغوب مشهد دوخته شده است. می‌گوید بیشتر هیکلی‌هایش را از همدان می‌آورد اما جنس چینی نامرغوب هم در بازار فراوان است.

 


آن سمت خیابان مغازه‌ای است که تابلوی سر در آن عنوان اغذیه‌فروشی خورده است اما سرشار از پرهای رنگارنگ است. فروشنده تند و تند دکمه‌های ماشین‌حساب را فشار می‌دهد و به پسر جوانی که انگشت‌هایش پر از انگشتر عقیق است می‌گوید حسابش چیزی حدود یک‌میلیون‌و۲۰۰‌هزارتومان می‌شود. با تعجب به فروشنده و بسته‌های بزرگ پرهای رنگی نگاه می‌کنم. فروشنده باهوش‌تر از آن است که معنی نگاهم را نفهمد و با لبخند می‌گوید: ایشان از آن دسته مشتری‌های عاشق اهل‌بیت است که هر سال می‌آید و از هر چیزی مرغوب‌ترینش را برای هیاتش می‌خرد.

 

در ذکر مشخصات پرهای مرغوب ادامه می‌دهد: پرهای بلند‌تر و پرپشت‌تر و بدون هیچ‌گونه آسیب و شکستگی پرزهای نرم، مرغوب‌ترین پرهای فروشگاه هستند و بسته‌های ده‌تایی آن ۳۰۰‌هزارتومان قیمت دارد. پرها که به پر طاووس شهرت دارند از آفریقای‌جنوبی، سوریه و لبنان به کشور وارد می‌شوند و گویا چون تجارت این پرها تنها در انحصار همین چند کشور است، حسابی هم تجارت پرسودی دارد. دارم از فروشگاه خارج می‌شوم که مشتری دیگری می‌آید و با عصبانیت می‌گوید پرهایی را که به او ۱۲۰‌هزارتومان فروخته است در بازار بزرگ فقط ۵۰‌هزارتومان قیمت دارد.

 

 

 

به مغازه دیگری که علامت و مرغک و گوزن و شیر فلزی می‌فروشد وارد می‌شوم. صاحب مغازه با زبان آذری با مشتری ترک‌زبانش گفت‌وگو می‌کند. بعد از راه‌انداختن مشتری‌اش می‌گوید: علامت داریم ۵۰۰‌هزارتومان و علامت داریم ۸۰۰‌میلیون‌تومان. می‌پرسم ۲۱ تیغه دارد. کار دست استاد علامت‌کار میراث‌فرهنگی است و نقش‌های بسیار ظریف و زیبا دارد. برخی نقش‌ها هم طلاکوب و نقره‌کوب است. جنس بدنه علامت هم فولادی است. سپس اضافه می‌کند: در قدیم علامت‌ها بسیار کوچک بود و پنج تیغه بیشتر نداشت و کاربرد آن تنها معرفی یک هیات مستقل بود اما حالا علامت‌ها بسیار پرزرق‌وبرق و تجملاتی شده‌اند و موقع حرکت دسته عزاداری تمام عرض خیابان را می‌گیرند.

 

 

 

این فروشنده درباره تغییر قیمت علامت‌ها نسبت به سال گذشته نیز می‌گوید: حدود ۴۰‌درصدی گران‌تر شده‌اند چون بازار آهن‌آلات تغییر قیمت داشت به‌علاوه اینکه فنر علامت‌ها وارداتی است و از آلمان وارد می‌شود. و در مواجهه با استدلال من که می‌گویم دلار ارزان‌تر از پارسال شد چطور علامت گران‌تر شده است؟ با لبخندی اظهار می‌کند: نمی‌دانم. علامت‌سازها اینطور می‌گویند. بعید هم نیست علامت‌های فروش‌نرفته پارسال را از انبار خارج کرده‌اند و به نرخ روز می‌فروشند ولی به‌هرحال ما امسال جنس را با ۴۰درصد افزایش قیمت از سازنده خریده‌ایم.

 

 

 

 

نزدیک به انتهای راسته مغازه دودهنه دیگری است که طبل و سنج و لباس تعزیه، زنجیر، خیمه و تقریبا بیشتر لوازم عزاداری را می‌فروشد. وقتی از او می‌پرسم قیمت لوازم عزاداری امسال چه تغییراتی داشته است با تایید اظهارات علامت‌فروش می‌گوید: بستگی به نوع کالا دارد اما به‌صورت میانگین از ۱۵ تا ۵۰‌درصد افزایش قیمت اقلام عزاداری داشته‌ایم که کمترین افزایش قیمت مربوط به پرچم و لباس عزاداری و لوازم پارچه‌ای است و بیشترین آن مربوط به لوازم فلزی بوده است.فروشنده جوان این فروشگاه می‌گوید: نظارتی بر بازار لوازم عزاداری وجود ندارد و هرکس مطابق با عقیده و میزان ایمان و معنویت خود انصاف به خرج می‌دهد ولی معمولا بچه‌ها و نوجوانانی که با پول کم می‌آیند و جنس‌های کوچک می‌خرند مورد اقبال بیشتر فروشندگان هستند و کمتر فروشنده‌ای با آنها بد مدارا می‌کند ولی روسای هیات‌ها و مشتری‌های کلان‌تر که می‌آیند امکان دارد مورد سوءاستفاده قرار گیرند. لباس‌ها و لوازم نمایش‌های آیینی و تعزیه جالب‌ترین بخش این فروشگاه است.فروشنده می‌گوید این لوازم نمایش را بیشتر در اراک و اصفهان و گاهی تهران تهیه می‌کنند و تقریبا پیش نیامده است که این لوازم نفروشد زیرا بیشتر هیات‌ها تلاش می‌کنند در روز تاسوعا و عاشورا جذاب‌تر ظاهر شوند و مردم هم به تعزیه و نمایش‌های آیینی بسیار علاقه نشان می‌دهند.


 

 

اما بازار اقلام خوراکی عزاداری در چه وضعیتی است؟ حسینی با آگهی فروش گوسفند زنده در بیشتر سایت‌های فضای مجازی نظرم را جلب می‌کند. به گفته او قیمت گوسفند زنده نسبت به محرم سال گذشته تغییری نداشته است و هر کیلوگرم گوسفند قربانی با قیمتی معادل ۱۰ تا ۱۳‌هزارتومان به فروش می‌رسد. البته او نیز مانند بیشتر فروشندگان اقلام خوراکی تاکید می‌کند این ثبات قیمت تنها به روزهای ابتدایی و پیش از شروع ماه محرم بستگی دارد و با افزایش تقاضا امکان دارد نرخ‌ها اندکی گران‌تر شود. این فروشنده در ادامه می‌گوید در روزهای عادی سال دو تا سه گوسفند در روز می‌فروشد اما در ماه محرم و صفر تعداد سفارش‌هایش به ۵۰ تا ۶۰ گوسفند در روز هم می‌رسد. گویا تقلب رایج بازار گوسفندفروشان هم دستکاری باسکول وزن‌گیری و خوراندن آب‌نمک به حیوان است تا آب بیشتری بخورد و سنگین‌تر شود. گوشت مرغ هم نوسان قیمت نداشته است و با نرخ پنج‌هزارو۷۰۰ تا شش‌هزارو۵۰۰ به عزاداران عرضه می‌شود. اما بازار برنج و چای نیز نه‌تنها افزایش قیمت نداشته که رقم اندکی کاهش را نیز تجربه کرده است.


 

یزدانی، بنکدار بازار مولوی می‌گوید: چای و برنج هندی پرمصرف‌ترین ارقام چای و برنج در ماه محرم و صفر است. زیرا قیمت این ارقام مناسب‌تر به نظر می‌رسد و کیفیت معقول و متوسطی نیز دارند. این بنکدار با اشاره به اینکه قیمت برنج هندی حدود ۲۰۰تومان به‌ازای هر کیلوگرم کاهش داشته است اضافه می‌کند: مشتری‌های برنج در ماه محرم بیشتر از مشتری‌های چای است و مصرف چای در این ماه تنها حدود پنج‌درصد افزایش پیدا می‌کند به همین دلیل افرادی که به شغل بنکداری نیز اشتغال ندارند ترجیح می‌دهند در دو ماه عزاداری و از میان اقلام خوراکی، برنج را انتخاب و عرضه کنند. یزدانی همچنین می‌گوید: چای هند و سریلانکا محرم امسال کیلویی‌هزارتومان کاهش قیمت داشته است و پرمصرف‌ترین نوع چای در ماه‌های عزاداری است و البته عده‌ای برای ارزان‌تر تمام‌شدن هزینه‌هایشان چای هندی و ایرانی را به‌صورت مخلوط خریداری می‌کنند.

و حالا کوچه‌های سیاهپوش شهر آرام‌آرام به آن روزهای حادثه‌ساز تاریخی نزدیک می‌شوند و عزاداران در تکاپوی برگزاری هرچه بهتر این مراسم مذهبی‌اند.

 

با سپاس از تصاویر خوب آقای وجید سهرابی  - ایسنا

[ چهارشنبه پانزدهم آبان 1392 ] [ 11:54 ] [ بهار ]

[ ]

بوی خوش روشنایی




آسمان شهرم امروز بارانی است . ابرهایی کبود و تیره ، خسته از راهی طولانی به دامنه کوههای بلند یله داده اند . خاکستری نقره ای پاییزی روزهای بارانی مثل مهی لطیف ساختمانهای کوتاه بلند و ماشینهای منتظر و رانندگان خسته را در خود فرو برده .  گرگ و میش سحر بود که عطر خاک خیس خورده بیدارم کرد . نوری ملایم و رنگ پریده و نمناک از لای پرده ها به درون می لغزید . انگار زمان در میان قطره ای از باران معلق شده بود .  عطر نان برشته و چای تازه دم و پسرک که دست در دست پدرش از پله ها پایین می رود و  بوسه ای که روی پنجره بخار گرفته  ماشین برایم نقاشی می کند . حالا می شود تکیه داد به شانه های بی خیالی و  گوشه ای نشست و پتوی نازک گرم را روی پاها گذاشت و غقربه های ساعت را روی فنجانی قهوه داغ و تلخ و معطر و صفحات کتاب و ملودیهایی دلنشین متوقف کرد .  انگار که هیچ نبوده و هیچ نیست مگر همین چند لحظه شادمانه حباب گونه ....  


کوشه ای از خانه که مامن کتابخوانی های من است

 



 " شعر زیبای علی سید صالحی "

چقدر خوب است

که ما هم ياد گرفته‌ايم

گاه براي ناآشناترين اهل هر کجا حتي

خواب نور و سلام و بوسه مي‌بينيم

گاه به يک جاهايي مي‌رويم

يک دره‌هاي دوري از پسين و ستاره

از آواز نور و سايه‌روشن ريگ

و مي‌نشينيم لب آب

لب آب را مي‌بوسيم

ريحان مي‌چينيم

ترانه مي‌خوانيم

و بي‌اعتنا به فهم فاصله

دهان به دهان دورترين روياها

بوي خوش روشناييِ روز را مي‌شنويم

بايد حرف بزنيم

گفت و گو کنيم

زندگي را دوست بداريم

و بي‌ترس و انتظار

اندکي عاشقي کنيم


 

پی نوشت :

موسیقی وبلاگ قطعه   White City  است با اجرای  Vladimir Sterzer


[ یکشنبه دوازدهم آبان 1392 ] [ 8:49 ] [ بهار ]

[ ]

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ،