رسول پرويزي نويسنده اي اهل تنگستان بوشهر است ....

متولد 1298 ...

سالها در مجلات قلم زد ...

و داستانهاي كوتاه نوشت با قلمي شيرين و ساده ...

اولين و معروفترين مجموعه داستاني اش به نام " شلوارهاي وصله دار" در سال 1336 منتشر شد ..

و بعد از آن " لولي سرمست " در سال 1346 ...

بعدها نماينده بوشهر در مجلس شوراي ملي شد و ديگر به نوشتن ادامه نداد ...

او تحت تاثير جمال زاده و  هم دوره هدايت و چوبك و بزرگ علوي بود ....

اگرچه هرگز شهرتش به پاي آنها نرسيد اما تاثير خود را بر داستان نويسي نوين ايران به يادگار گذاشت

داستان هايش بازتابي است از ...

فرم زندگي و وقايع اجتماعي دهه بيست و سي در شهرهاي بوشهر و شيراز ...

با چاشني طنزي دلنشين آميخته به خاطران خوب كودكي ...

تقابلي از زندگي روستايي و شهري و مدرنيته اجباري ....

نمايش هويت گمشده در ميان تغيير و تحول هاي سريع جامعه آن روز ...

او در سال 1356 در سن 58 سالگي در شهر شيراز چشم از جهان فرو مي بندد.

 

داستان سه یار دبستانی از کتاب شلوارهای وصله دار

 

لب بوم اومدی گهواره دارى

هنوز من عاشقم تو بچه دارى

و راستى این‌طور است. همينكه دست آدم به دامن ساقى سيمين ساق افتاد رشته تسبیح سهل است رشته مودت گسسته مى شود گاهى قتل و جنجال و خودكشى و رسوائى‌هاى ديگر راه می‌افتد و بزن بزنى درگير می‌شود كه آن طرفش پيدا نيست.

سه نفر بوديم هر سه محصل دوره ادبى بوديم شب و روزمان با هم می‌گذشت. به قول شاعر درخت دوستى نشانده بوديم و چنان هر روز و هر ساعت آبياريش می‌كرديم كه تناور و شاداب و درخشان شده بود. چه روزهاى خوشى داشتيم، كتاب حافظ، تاريخ ادبيات، تاریخ تمدن ملل قديم و جديد را برمی‌داشتيم، چند پتو یک خربزه گرگاب، كمى پنير و چند نان سنگک یارش مى‌كرديم و زير درخت پاى جوى ركن آباد می‌لميديم . دنيا در تصرف‌مان بود، غمى نداشتيم، آزاد و بى‌نياز بوديم، مى‌خوانديم، مى‌گفتيم،می‌خنديديم، درس حاضر می‌کرديم و چون خسته می‌شديم برای آينده "كثيف فعلى " آرزوهائى كرده از حافظ فال می‌گرفتيم.

اين دوستي مهر پايان نداشت روز به روز گرم‌تر مى‌شد تا اينكه آفت محبت رسيد و كار را يكسره كرد. نمى‌دانم حمله ملخ دريائى را به باغ‌ها ديده‌ايد؟ هرگاه ديده باشيد حرف مرا مى‌فهميد. يك دفعه آسمان تيره مى‌شود ، انبوهى از ملخ دريائى به باغ هجوم می‌آورد، قروچ وقرچ صدائى بلند می‌شود چند دقيقه بعد باغ شاداب و سبز و خرم ، خشک و بی برگ و نوا مى شود گویى بهار دگرگون شده و زمستان سر رسيده و درختان به يک چشم زدن لخت وعور شدند. آفت محبت ما نيز ازين نوع بود.

يک روز دختری پديدار شد، هرسه ما را به جان هم انداخت و رفت ! رفت كه رفت.

دخترك همسايه ما بود، خيلى قرى بود، با آنكه هنوز زنان چادر داشتند و زيباثى‌ها را پنهان مى‌نمودند، اين دخترك از زير چادر چشمانش خوانده مى شد وقتى راه مى‌رفت چابک حركت می‌كرد دل بنده می‌ريخت. حركت عضلاتش به چادر حريرش موجى دلنشين مى‌داد. به خصوص نمى‌دانم چرا تا مردها را مى ديد چادرش پس می‌رفت شاید دست پاچه مى‌شد. شايد مى‌خواست چشمانش را بنماياند . نمى‌دانم اين قدرمى‌دانم كه هروقت روبرویش می‌رسيدم يا گيسوان شبق مانندش به چشم مى خورد يا چشمان جذاب و رند و مدعى اش.

 ما مردها آدم‌هاى خودپسندى هستيم . اگر به ديگران برنخورد در رابطه با زنان ابله و احمق هم مى‌شويم. خودخواهى ما چنان است كه خيال می‌كنيم هر زنى را ديديم يكدل نه صد دل عاشق‌مان مى‌شود اگر خيلى عاقل باشيم لااقل خود را براى همسرى و زندگى با او برابر مى‌دانيم اين جهالت مردها را به چاه مى اندازد و غفلتی پديد مى آورد كه عاقبت خوشى ندارد.

از روز اول كه دختر همسايه را دیدم هوا ورم داشت فورى كيسه دل را در آوردم و آن را درطبق اخلاص گذاشتم كه به معشوق تقديم دارم . اين را نيز بگويم كه محصل دوره ادبى طبعاً عاشق پيشه می‌شود مثل شاگردان دوره هاى رياضی و طبيعى سروكارش با لابراتوار و فورمول هاى گیج كننده و رياضيات عاليه نيست . سروكارش با شعر و غزل و تاريخ و آثار جاويد ادبى است شعر و ادب آنهم در زبان ما مقدمه عشق وعاشقى است. برويد و به كلاس‌هاى ادبيات سربزنيد و درآن‌ جا تا بخواهيد ليلى و مجنون ، رومئو وژوليت و يوسف وزليخا پيدا مى‌شود. آخر جوانى هست، شادابي هست، نان مفت پدر هست ، شعر وغزل هم هست اگر با اين مقدمات عاشق نشوند خيلى خرند . ديدار دختر همان وعاشق شدن بنده همان. در دل خيال كردم چه خوش است او هم مرا دوست بدارد. آن‌گاه نامزد شويم، بعد باهم زندگى كنيم خانواده تشكيل دهيم و درگرمى اينهمه خاطره و آرزو روزگار بگذرانيم ...

سرتان را درد نياورم يک روز بخت بيدار شد، درخانه ما را زدند. پدردخترك بود، ما با آن كه همسايه بوديم خانه هم را نديده بوديم آمدن پدر دختر به خانه ما تازگى داشت. دل در دل من نبود گفتم چه شده كه اين مرد محترم، پدرمعشوقه عزيز، معشوقه خيالى يک محصل دوره ادبى، به خانه عاشق زار بيايد. اما وقتى كه خداحافظى كرد و رفت قضيه معلوم شد. روشن شد كه بخت بنده بيدار است وآفتاب شوكت و اقبال در قلعه بلنديست. پدر دختر از ادب و انسانيت و نجابت من خوشش آمده بود به پدرم گفته بود پسر شما، بچه نجيبى است، سرش از روى كفشش بلند نمى شود . هرزه و ولگرد و شرور نيست لذا اگر موافق باشيد عصرها يا بعد ازظهرها "منير" را درس بدهد منير درسش عقب است و احتياج به كمک معلم سرخانه دارد.

 خدا مى‌داند چه برق شوقى در چشم من زده شد. كور از خدا چه می‌خواهد دو چشم روشن من كه شب‌ها ره خيال زده بودم و هزاران آرزو براى منير داشتم حالا اجازه يابم كه به خانه آنان روم و از نزديک نفس منير را كنار نفس خود حس كنم... اين باوركردنى نبود.

 اينروزها كه بچه ها به سينما مى روند و از صبح تا شام درلاله زار و سر پل قدم مى‌زنند و هزاران لعبت فرخارى می‌بينند قبول نيست و نمی‌توانند دوره ما راحس كنند . بايد درنظر آورند كه يک جوان هیچ زنى را نمى‌ديد جز بي بى اش آنهم اگر نمرده بود و زنده بود. خودشان را در چنان وضعى بگذارند تا حس كنند اين دعوت در من چه شوقى برانگيخت.

از فردا در بهشت باز شد بعد از ظهرها همين که از مدرسه آمدم لب حوض رفتم و صابون را برداشتم و خوب به سروكله ام زدم تميز شدم لباس‌ها را مرتب كردم و درخانه منير را زدم.

مرا به ارسى قشنگى راهنمائى كردند - درهای ارسی ازشيشه‌هاى آبی و قرمز پرشده بود. آفتاب در اين شيشه‌ها افتاده روى قالى قشنگ اطاق منعكس می‌شد . انعكاس اينهمه نور رنگين اطاق را قشنگ تر كرده بود بوى نرم و دل آويزى هم مى آمد. شايد بوی عطر بهارنارنج بود . پرده‌هاى اطراف اطاق از قلمكارهاى خوش نقش اصفهان بود . آنچه يادم مى آيد نقش يكى از پرده ها مينياتور مجنون مادر مرده بود كه جماعتی از وحوش دور او جمع شده بودند وطفلک مادر مرده با بدن لخت و يک لته كهنه كه سترعورتش بود نى لبک می‌زد . كنار اطاق يک عسلى قشنگ گذاشته بودند دريک سينى ورشو هم چند قلم ويک دوات بلور قشنگ يک قلمدان خوش نقش و نگار و چند كتاب بود . معلوم بود بايد آقا معلم پشت اين عسلى روى زمين بنشيند و به درس گفتن مشغول گردد. همينكه نشستم و چاى خوردم درباز شد و منير خانم وارد شدند. خش خش سرانداز چادر نماز هنوز در گوش بنده است.

درس شروع شد اما چه درسی . درساعاتی كه من به منير درس مى‌دادم خون در بدنم چرخ فلک مى‌گرديد و قلبم تاپ تاپ مى‌زد. سرم روى كتاب بود و چشمم رندانه آن چشمان درخشان و آن گيسوان بلند كه درموقع خم شدن به كتاب درسينه غلت می‌خورد می‌پائيد اما چرا دزدانه می‌پائيدم براى آنكه خانم بزرگ در كنار اطاق بود و پيوسته قليان مى كشيد و با آنكه مرا نجيب مى دانست و درباره ام فكر بدى نداشت اما استدلال می‌كرد كه دختر و پسر پنبه و آتشند  و آنان را نبايد در خلوت گذاشت.

كار درس منير هم آهـنگ با عشق سوزان و مخفى من پیش مى رفت . مخفى براى آنكه دركله ما فرو كرده بودند عشق بايد با هجران شروع و ختم بشود عشقى كه با اندوه و خفا سرو كار نداشته باشد عشق نيست. اما دخترك که روح سالم‌ترى داشت و هنوز به دوره ادبى نرسيده بود و می‌خواست به خواسته هاى روحش جواب دهد از حمق و بي دست و پائى من درشگفت بود . عجب داشت كه هر روز وى را مى بينم اما مى روم خانه و برايش كاغذ مى نويسم.  احساس مى كرد كه قصد من عشق نيست بلكه مثل مامورى مشغول تهيه پرونده عشقم . حالا كه حمقم به يادم مى آيد غرق حيرت می‌شوم حالم را شبيه بعضى از هنرمندان جوان نسل معاصر مى‌بينم كه براى شرح حال پركردن زندگى مى‌کنند و بيهوده خود را غيرعادی نشان مى‌دهند ، اندوه دروغكى بخود می‌گيرند ، گاهى حركات مضحكى مى‌کنند تا شرح حال آنان پرشود از حوادث عجيب و غريب شاعرانه.

 يک روز قصيده اى از خاقانى به منير ديكته كردم قصيده اى زمخت و بد قيافه بود. اكنون اگر كسى آن قصيده را برايم بخواند احساس مى كنم سنگ پا به صورتم مى كشند ولى حاصل دوره ادبى هنرش همين قصيده هاست. فردا كه قرار بود منير قصيده را بخواند عوض جواب دادن خنديد . از آن خنده های تمسخر و تحقير، من بشدت ناراحت شدم اما منير گفت: آقا معلم حيف نيست تا شعر حافظ را گذاشته‌اند دخترى قصيده خاقانى حفظ كند آنهم اين قصيده با آن قافيه هاى ثقيل و نامأنوس كه مثل سيم خاردار دور قصيده را سرتاسر گرفته است وقتى حافظ شعرى اين چنين دارد:

عاشق شو ارنه روزى كار جهان سرآيد

ناخوانده درس مقصود از كارگاه هستى

چرا بايد اين قصيده کلفت و وحشى را حفظ كنم . من به خيال اينکه معلم بايد خودش را بگیرد قيافه تلخى گرفتم و به منیر گفتم : درس خواندن و خنديدن دوتاست . من خانم بزرگ را به شهادت مى گيرم كه شما درست كار نمى كنيد و به آقاجان شما هم خواهم گفت.

اما همين كه اين تعرض را كردم ناراحت شدم ف  به غلط كردن افتادم . احساس كردم منير ناراحت شد و ممكن است ناراحتى او و حماقت ما مثل شعر توأمان مرحوم رشيد ياسمى توأم شوند و عذر مرا بخواهند.

 سردرد ندهم. بعد از چندى كارعشق من بالا گرفت . از منير حرارت و شوق بود و از من ناله و ندبه و نامه عاشقانه . منير طالب عشقى سالم بود ، مى‌خواست كه من جوابش را بدهم . من طالب عشق پاك بودم و در دنبال لامارتين و ورتر مى رفتم . نفس دختر هنگام درس به نفس من مى خورد تمام وجودم را شوق مى كرد اما از ترس عشق پاك این شوق و حرارت  كه مرا مى سوزاند و مى گداخت را به زبان نمى آوردم.

فكرم آن بود اگر چنين معشوقى را دست بزنم چون گلى پژمرده خواهد شد. منير هرروز پهلوى من بود اما من بدبخت با عكس او كه هنگام امتحان برداشته بود و يک نسخه‌اش را به من داده بود سرخوش بودم و آنرا كافى می‌دانستم... گويا عاقبت منير حس كرد كه من دنبال عشق پاكم . در دلش آب پاكى روى دست من ريخت ودنبال بهانه مى گشت كه دل ببرد و به ديگرى پيوندد.

يک روز من و دو يار دبستانى من ،  آن دو دوست درخانه گردهم بوديم. منير بو برده بود كه غير از من درخانه ما صداى يكى دو تن ديگر مى آيد، به بهانه‌اى به خانه وارد شد و نمی‌دانم چه شد كه توانست خودش را به دو رفيق من نشان دهد.

ياران من كه بيچارگان هردو شاگرد كلاس ادبيات بودند با ديدار منير در«دام عشق افتادند.»

تفصيل نمى دهم ماجراى رندى اين دو رفيق دراز است اما گفتگو يكجا بود که آندوتن نيز مثل من شاگرد دوره ادبى بودند و تحت تأثير لامارتين و ورتر و مجنون و فرهاد كوه كن - لابد مثل من فكر می‌كردند و از منير عشق پاك مى‌طلبيدند.

آندو تن می‌خواستند گريه كنند آه و ناله سر دهند ولو اينكه معشوق را در كنار داشته باشند، اصلا معشوق در كنار را دوست نداشتند.

منير به خيال اينكه ما كم كم مرد مى‌شوپم و بچگى را کنارخواهيم گذاشت دزدانه از چشم هريک به ديگرى گوشه چشمى نشان مى داد چنانكه خواهد آمد.

روز به روز منير رشد می‌كرد و آتش التهاب و ميل در وى فروزان تر می‌شد. هرچه نگاه منير درخشان‌تر مى‌گشت شرم حضور من بيشتر بود. دخترک خوشگل می‌خواست لا اقل نصف ساعت درس به عشق و عاشقى بگذرد. در اينكار تمام فوت و فن دلبرى را بكار مى برد. گيسو مى فشاند، پرده برمی‌گرفت، پيرهن و قباى آستين كوتاه مى پوشيد گاهى كه در كتاب قرائت به غزلى از حافظ يا شعرى از سعدى مى رسيد زير بعضى از كلمات غزل كه بوى عشق تندى مى داد با مداد خط مى كشيد. تره بعضى كلمات را زياد و كم می‌كرد بلكه اين جوان اعرابى با دو متر قد بفهمد و به ميدان آيد اما چنين نفس گرم و ملتهبى در من نگرفت و همچنان راه خويش گرفته مى‌رفتم. 

حرف مرد يكى بود . محصل دوره ادبی جز هجران طالب هیچ نیست. مگر ورتر به وصل رسيد؟ مگر مجنون ليلى را در بغل گرفت؟ مگر فرهاد جان شيرين را در راه معشوق نگذاشت؟ پس بايد سوخت و ساخت و در هجران گذرانيد تا معناى عشق خيالى را فهميد.

منير بيچاره دانست كه اين امامزاده معجزه ندارد مرا بى آنكه براند در خيالات خويش گذاشت  . نامه‌هايم را به گرمى می‌پذيرفت اما کم‌كم بدان ارزش نامه‌هائى داد كه در مجلات هفتگى مى‌خواند. نامه را با گرمى مى‌گرفت، از اول تا آخر می‌خواند، تبسمى مى كرد و تشويقم می‌نمود، اما قيمتى براى آنها قائل نبود. حتى بعد از هزاران اصرار كه درنامه‌ها كردم و عكس مويش را برسم يادگاری خواستم يك روز خنده تلخى كرد و گفت: نزديک يكسال من هرروز پهلوى تو بودم به سر من چه گلى زدى كه به عكسم بزنى . از وجود زنده و شاداب و پر حركتم چه گرفتى که از عكسم بگيرى، با اين‌حال عكسى كه همان سال براى كارنامه تحصيلى گرفته بود به من داد و در حاشيه آن جمله‌اى نوشت كه از زخم كارى خنجر بدتر بود: «به برادر باصفايم كه در حق من پدرى ها كرد تقديم مى‌گردد 1314/3/12» .  كاركشتگان عشق مى‌دانند كه برادرى و پدرى معشوقه چه معنا دارد.عاشق حاضر است سگ بشود، صد رقيب را تحمل كند، هزاران زجر و شكنجه بكشد اما از طرف معشوقه بنام برادر يا پدر ، خوانده نشود. به نظر من خودكشى در عشق فقط يكجا جايزست و بقول عبيد زاكان «علماى سلف جائز دانسته‌اند»  و آن هنگام وقتی است كه معشوقه پست عاشق را به برادرى و يا پدرى خود عوض كند. ننگی و داغ باطله اى براى عاشق بالاتر از برادر باصفا بودن و پدر مهربان شدن نيست.

بيچاره محصل دوره ادبى چنين ننگى را به دوش گرفت و عكس را ميان هزاران لفاف کاغذ و پاكت نگاهداشت. هر روز صاحب عكس را حى و حاضر ملاقات می‌كرد و سر و مر و گنده و زيباتر از روز پیش مى ديد ولى طعم عکس را چيز دیگری مى دانست. در خلوت وقتى هيچكس نبود لفاف كاغذ و پاکت عكس را باز می‌كرد و دستش را روى جمله برادر با صفايم مى گذاشت در دل هزاران نكته می‌انديشيد و در كله هزاران فكر پوچ مى پخت . با اينهمه منير رو ترش نكرد. چونكه طبع بسیارى از زنان و دختران طبع مورچگان است. مورچه بى آنكه يك دقيقه آرام باشد در تلاش ذخائر و اندوخته‌هاى غذائى است بسيارى از خانم‌ها و دخترخانم‌ها نيز دائمأ به فكر ذخيره عشقند . مرد را به هرصورت جزء ذخایر عشقی خود مى دانند ودست رد به سينه اش نمى زنند و به حكم آنكه شايد دومى نگرفت اولى را از دست نمى دهند . همه را راضى نگه مى دارند تا خدا چه خواهد.

راستى نکته اى به يادم آمد چند سال پيش در سفر بازرسى شمال ناظر بند بازى يکی از این خانم‌ها بودم . خدا حفظش كند مثل گربه عبيد زاكان بود «دو بدين چنگ ودو بدان چنگال- یک به دندان چو شيرغرانا»  پنج مرد ستبرگردن ابله را در هتل رامسر چون مهره تسبيح در دست مى گردانيد و هر يک را به نحوى دلخوش داشت و برنامه اى چنان دقيق داشت که هرپنج مرد خيال کردند يكتا عاشق بى قرار و رسمى وی اند و بزودی كار ازدواج‌شان سرخواهد گرفت.

منير نيز چنين كرد . مرا اولين ذخيره عشق دانست گرچه گرمى روزهاى اول را نداشت ولى از چشم نينداخت در حقيقت و به عرف سياستمداران بنده «عاشق قبل از دستور بودم»  اما دو رفيق ديگر ، از ماجراى عشق آنان با منير اطلاع درستى در دستم نيست چه شد كه منير هردو را پخت نمى‌دانم شايد چون با خواهر آندو همكلاس بود به منزلشان مى رفت شايد دركوچه و بازار شاهچراغ و حافظيه و سایر گردشگاههاى شيراز عشقشان پيوند گرفت ولى آنچه مسلم بود صفات محصلان دوره ادبى بود که در آندو رفيق همچون من شديد بود آنان نيز طالب وصل نبودند.

از روى كتاب عشق بازی مى کردند اهل زندگى و عمل و تصمیم نبودند مى‌خواستند عشقى باشد، معشوقی باشد ولى با هجران شديد. عشق افسانه اى را مى پسنديدند نه عشق پراتيک گويا منير به آنان نيز هریک عكسى داده بود نمى دانم روى آن برادر با صفا بود یا یار باوفا ....

چشمتان روز بد نبيند، دو نفر مثل دو پلنگ گرسنه درهم افتاده بودند مشت و لگد و تو سرى مثل باران به سر هردو مى باريد . گاهى ايستاده يقه هم را مى‌كشيدند ، گاهى در خاك خاک می‌غلتيدند. فحش و ناسزا مثل ريگ به هم مى دادند !

بعد ازظهر يكى از روزهاى بهار بود. بسختى به مدرسه مى رفتم . منظره فوق دم مدرسه به چشمم خورد . دو رفيق شفيق دوره ادبى چون دو پدر كشته درهم آميخته بودند با تعجب پیش رفتم داد زدم احمد! حسن! چه مرگى در جانتان افتاده خرس گنده ها خجالت نمى كشيد مرده شورتان را ببرد ، خاك برسرتان بكنند آخر چه شده ... هنوز نزديك آنان نرسيده بودم كه ديدم دو كتاب تاريخ ادبيات دكتر شفق وسط خاك ها افتاده و دو عكس منيرخانم وسط اوراق هر دو كتاب بچشم مى خورد!

«رسول! ديدی آخر، احمد بى شرف تخم خودش را گذاشت، غيرت ندارد، بى رگ است. ناموس ندارد ، دنبال نامزد من افتاده» !!.

 چند مشت و لگد دنبال اين جملات به سر حسن پرتاب شد.

«رسول نگفتم از حسن بی پدر ومادر توقع نبايد داشت. نامرد پست فطرت دزدى ناموس كرده حالا دست بالا بلند شده مى گويد نامزدم نامزدم- پدرسگ منير نامزد تست! چوب تابوتش را روى كول تو نمى گذارد.»

«بله! بله! چى! چى! منير! منير نامزد شماتوله سگها! منيرنامزد شما يا على مدد» بنده هم عينک را از چشم برداشتم و محشر كبرى راه افتاد وقتى چشم هاى حسن زير مشت كبود شده بود، و خون از سر و صورت من سرازير بود احمد بى حال از ضرب لگد درگوشه اى افتاده بود آژان رسيد و هرسه را ريسه كرد و به كلانترى برد  نمى دانيد چقدر در راه غرش كرديم، هرسه يكديگر را به قتل تهديد كرديم. هرسه به صورت هم تف انداختيم.

وقتى به كلانترى رسيديم ستوانى جوان باسبيلهاى دوگلاسى پشت ميز نشسته بود در سينه اش يک پلاك برنجى شفاف مى درخشيد روى پلاك برنجى نوشته بود افسر كشيك.

هنوز ننشسته بوديم كه صداى ستوان خوشگله بلند شد: «ماشاءالله ! ماشا الله! خوب شد آقايان محصلند، درس خوانده اند ، تربيت شده اند راستى خجالت نمى كشيد.»

احمد: «آقا خجالت يعنى چه رفيق آدم به نامزدش عشق بازى كند تحمل پذیر نيست.»

حسن: «غلط زيادى نكن! حرف دهنت را بفهم منير نامزد تو نيست گوساله! حيوان.»

من: «ده پدرسوخته‌هاى وقيح! خوب رسم دوستى را به جا آورديد! تف برروی هردو شما ! پرروها ! بى‌شرف‌ها! بى‌غيرت ها!»

افسر كشيک: «مثل آدم باشيد خجالت نمى كشيد راستى چشم فرهنگ روشن يك مشت حمال تربيت كرده است مملكت فردا با اين حمالها چه خواهد شد يك کلمه اگر حرف بزنيد دستور تخته و شلاق مى دهم بتمرگيد ببينم قصه چيست.»

تحقيقات شروع شد! محصلان دوره ادبى هريک عكسى را بعنوان سند ومدرك حقانيت ادعاى خود عرضه داشت. همه تحقيقات نوشته شد بعد افسر آژدانى را صدا كرد و بوى گفت برو اين دختره بى صاحب را با پدرش بيار اینجا.

نـيم ساعت بعد همه افراد خانواده در اطاق افسرکشیك جمع بودند. منيرخانم باهمه دلربائى، پدر منير با وقار و طمأنينه، سه نامزد فعلى و دامادان آينده! منيرجان كه حال ما سه عاشق بيقرار را ديد، ژوليدگى و پريشانى و وضع نكبت بار هريک را سنجيد نگاه تحقيرآميزى به هرسه كرد و سرش را برگردانيد و در چشم سركارستوان خيره شد. ستوان همينكه چشم در چشم منير دوخت دلش رفت صلابت اوليه را از دست داد قصد تشددش به نوازش بدل شد.

ستوان كه تا چند دقيقه پيش مى گفت مردكه جلو دخترش را نمى گيرد كه فساد راه بيفتد بايد بيايد و التزام بسپارد كه جلو دخترش را بگيرد، بكلى تغيير كرد فرمان چاى براى پدر و دختر داد بعد خيلى مؤدب از پدر منير معذرت خواست گفت: «خيلى معذرت می‌خواهم شخص محترمى مثل جنابعالى را زحمت داده ام البته خواهيد بخشيد ولى آقا چاره نبود مجبور بودم كسب اطلاع كنم كه اين سه نره خر مدعي اند كه نامزد دخترخانم محترمه سركارند گرچه مى دانم فضولى مى كنند اما بالاخره قربان ما مأموريم و براى تكميل پرونده ناچاريم گاهی زحمت بدهيم... »

جمله سركارستوان تمام نشده بود كه منير تير و ترقه شد و با خشم گفت: «مرده شور! نكبت ها! چه غلطهاى زيادی! من كفشم را نمى دهم جفت کنند! خير آقاجان آن دوتا را نمى شناسم اما اون عينكيه معلم من بود!»

آه گویى طاق را به سر هرسه ما خراب كردند نفسمان گرفت دنيا پيش چشممان سياه شد نتوانستيم سرمان را بلند كنيم.

افسر كه لقمه چربى يافته بود و كم كم ما مزاحم بوديم زيرپايمان را فورى روفت گفت: «خجالت هم خوب چيزى است باخانواده هاى محترم نمی‌شود بازى كرد اين بار چون محصل هستيد شما را بخشيدم ولى دفعه ديگر پدرتان را در مى آورم حالا ديگر زود زود گورتان را گم کنيد» و بلافاصله با اردنگ از كلانترى بيرونمان كردند.

دو هفته بعد در همسايگى ما آمد و شد زياد بود- فردا شب عروسى منيرخانم بود- سركار ستوان خوشگله مرد مؤدبى بود و پدر منير او را پسنديده بود. حال ما عشاق دوره ادبى روشن بود....

از خشم و براى آنكه صداى جنجال عروسى منير را نشنوم شب خيلى دير به خانه برگشتم اما باز مطرب حرامزاده مجلس ول كن معامله نبود و باصداى نيم مست خود مى‌خواند:

لب بون اومدى گهواره دارى

هنوز من عاشقم تو بچه دارى

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1391ساعت 14:26 توسط بهار |